Eén stoeprandje …

Als mensen aan mij vragen waarom ik me zo druk maak over passend onderwijs dan zeg ik altijd uw kind is nu gelukkig helemaal gezond, maar er is maar één stoeprandje nodig en uw kind heeft ook passend onderwijs nodig.

Dat wordt niet door iedereen begrepen of gewaardeerd, maar als ik het onderstaande verhaal vertel dan blijkt meestal dat men wel snapt waarom ik zeg dat alle ouders van schoolgaande kinderen, jongeren en studenten lid zouden moeten worden. Hier is het verhaal:

Het zal rond 08:45 zijn geweest op een middag rond het midden van juli 1997 dat mijn vrouw en ik ’s morgens verbleven op de 6e verdieping van gebouw B van het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen. We zaten al sinds 21 april in het ziekenhuis met onze veel te vroeg geboren zoon. Door allerlei complicaties – die hier te ver gaan – zou hij deze morgen voor de vierde keer geopereerd worden. Hij moest een definitieve drain krijgen vanuit zijn hoofdje naar zijn buikje en daarvoor moest hij naar de afdeling Neurochirurgie.

Er staat nu in Nijmegen een prachtig Moeder & Kind Gebouw, maar in dit tijd was dat nog een lange reis door een donkere koude ondergrondse gang en dat was voor een kind van nog geen twee kilo een hele onderneming. Dus we waren er al rond 07:00 om mee te helpen met de voorbereidingen. In de operatiekamer was het namelijk rond de 5 graden en daarom moest hij goed worden ingepakt om hem warm te houden. Zoals gezegd, was het nu rond 08:45 en om 09:00 zou het transport beginnen.

Het werd echter 09:10 en 09:20, maar er kwam geen zuster. Wel hoorden we rond 09:15 een traumaheli landen bovenop het gebouw. Aangezien dat het kindgebouw was wisten we na al die maanden wel wat dat betekende: er was een “spoedkind”, anders komt je niet met de heli.

Zo rond 09:25 kwam de verpleegster binnen. Ze keek niet blij en al snel bleek dat de operatie zou worden uitgesteld omdat er een kind was binnengekomen dat voorrang moest krijgen. Een kind van 6 was – op weg naar school – gevallen met de fiets en had een schedelbasisfractuur opgelopen doordat het met het hoofd op een stoeprand was gekomen. De operatie zou 3 uur duren of zo.

Het werd 12:00 uur en het werd 13:00 uur toe de arts binnenkwam in operatiekleding. Hij vertelde dat er die morgen een kind op de poli was binnengekomen met een hersentumor en dat dit kind onmiddellijk geopereerd moest worden. Die operatie ging ongeveer 7 tot 9 uur duren, maar daarna waren wij aan de beurt. Op onze beurt vroegen wij of het niet verstandig was om de operatie dan morgen (zaterdag te doen). De arts was verrast. Hij zei: u wordt niet boos, u wilt zelfs langer wachten dan wij voorstellen. Hoe is dat mogelijk?

Dus wij vertelden kort dat we al veel gezien hadden in de afgelopen maanden. Hoe telkens spoedgevallen meteen de aandacht vergden en dat onze zoon tot 3 keer toe dat spoedgeval was. En dus waren we nu blij dat we geen spoedgeval waren. We vertelden over de traumaheli en dat we toen al dachten: gelukkig, daar zit ons kind niet in ……

Zo gezegd zo gedaan. De chirurg ging aan het werk en de volgende morgen rond 09:00 zaten wij weer klaar. Daar kwam de zuster binnen, dus wij dachten dat we gingen beginnen. Maar ze had een telefoon in haar hand: de chirurg wilde ons spreken. Hij vertelde dat hij rond 23:00 thuis was, maar dat vanmorgen bleek dat beide anesthesieteams uitgeput waren doordat ze wegens ongevallen de hele nacht in touw waren geweest. Ze moesten naar huis om te slapen. Of we akkoord gingen met een operatie rond 15:00 want dan kwam er een vers team.

Geen probleem natuurlijk. Al 36 uur geen spoedgeval zijn, dan ga je echt relativeren.

Ik deel hier het hele verhaal om duidelijk te maken dat een gezond kind zomaar door een ongeluk of aandoening tot een zorgenkind kan komen. Van ons kind was het dus op dag 1 al een vraagteken hoe het zou gaan: bewegen? kruipen? horen? zien? praten? lopen? leren? Er was 12 jaar speciaal onderwijs en nu inmiddels 4 jaar rugzak voor nodig, maar dit jaar doet hij eindexamen VMBO-T/MAVO. Wij wisten op dag 1 dat er een lange reis voor de boeg was.

StoeprandMaar die ouders van die kinderen met die stoeprand en die hersentumor hadden op dag 1 hoogstwaarschijnlijk een gezond kind en een paar jaar later niet meer. Van het ene op het andere moment. Het kan ons ouders dus allemaal overkomen en dan ben je HEEL blij dat je in een land woont waar er voorzieningen zijn waardoor jouw kind zich alsnog goed kan ontwikkelen.

En dan weet je ookdat je kind in het onderwijs ook extra ondersteuning nodig heeft, passend onderwijs. Als dat niet gebeurt kan je kind thuis komen te zitten zonder enige vorm van onderwijs. En die lijn kan dus heel dun zijn. Niets is zeker. Ons overkwam dat bijna in 2008/2009 als gevolg van slecht geregeld schoolvervoer.

Helaas is maatwerk in het onderwijs en goede hulp in Nederland anno 2015 niet meer vanzelfsprekend en dus is mijn oproep: wordt allemaal lid van Ouderkracht, want één stoeprandje en ook u valt plotseling onder de wet (on)passend onderwijs.

Submit a Comment