De onvoorwaardelijke liefde voor een kind

De onvoorwaardelijke liefde voor een kind

(Door Yvonne Muijs)

Al geruime tijd zet ik me in voor de kwetsbare kinderen. Inmiddels doe ik dit niet alleen meer in mijn regio. Behalve deze activiteit ben ik als moeder zeer begaan met de problematiek van de thuiszitters.

Deze problematiek haalt hoge kijkcijfers.

Mijn vraag is: ,,Wat is nu echt het probleem?’’

Ik ben moeder van drie geweldige kinderen en natuurlijk heeft ieder kind wel eens een probleem. Maar toch maak ik geen onderscheid. Wanneer mijn kind namelijk met levensgevaar in ziekenhuis ligt en de andere naar geen enkel school meer mag en dus een thuiszitter is, laat ik net zo veel tranen.

Ik werk ook nog als verpleegkundige.Vaak heb ik meegemaakt, wanneer een kind plotseling door een ernstige ziekte uitvalt op school, dat van alles in heel korte tijd aangeboden werd. Hier werkt de LPA het SWV en het algemeen ziekenhuis goed en intensief samen om stressfactoren te voorkomen en het onderwijs van het kind op een normale wijze te laten verlopen. Ook herken ik deze aanpak wanneer een kind thuis komt te zitten met een ernstige ziekte zoals kanker. Het kind blijft dan thuis vanwege de chemotherapie.

Problematisch wordt het opeens wanneer een kind uitvalt doordat er andere dingen gaan spelen. Mijn vraag is dan: waarom dit onderscheid? Houdt de overheid niet van alle kinderen? Iets wat al bestaat zoals maatwerk bij ernstige zieke somatische kinderen, blijk er dan niet te zijn voor de anderen. Waarom niet? Voor deze kinderen wordt bijvoorbeeld in Rotterdam ‘Taskforce’ opgericht om juist deze problematiek aan te pakken. Ik bedoel maar, de oplossing voor het probleem is er toch al of discrimineren we? Maken wij onderscheid tussen onze kinderen? En de oplossing ligt dus vaak niet ver van ons af.

Lang leve de keuze van vrijheid!

Ik ben bewust naar Nederland geïmmigreerd. Het sprak mij aan: de nuchtere kijk en de vrijheid. De aanpak om nu thuisonderwijs aan te vallen, terwijl ouders hierin een bewuste keuze hebben gemaakt, vind ik dan ook onjuist, ongeacht de beweegredenen. Om daarvoor te kiezen is lang niet gemakkelijk voor iedereen. Dat deze kinderen het beter of slechter hebben, dát is een gedachtengang waar ik mij niet in verdiep.Wanneer ik namelijk naar een reguliere schoolklas kijk,vraag ik mij ook niet af of de kinderen het er beter of slechter hebben. Deze dingen hangen samen met zoveel factoren. Dat is moeilijk te overzien en geen enkel degelijk onderzoek toont dit aan. Het geluksmoment van een kind zit namelijk ergens anders. Ouders maken keuzes en soms kan het de verkeerde keuze zijn. Maar hier in Nederland mag je deze keuze maken en dat vind ik juist prachtig.

Daarnaast heb ik ook kennis van afstandsonderwijs en hiervan is vooral IVIO een prachtig instrument. Op maat kan je op de locatie van je keuze je kind onderwijs geven. Dit hoeft niet te worden gegeven door de ouders, maar kan ook door een ambulante medewerker worden gegeven. Sommigen scholen begeleiden dit ook. Het is een heel makkelijke oplossing om kinderen opeen andere manier onderwijs te bieden,maar jammer genoeg gaat dit nog steeds gepaard met veel obstakels.

Schaduw voor een kind op school is ook voor velen een onbekend terrein.Er gaat dan iemand na schooltijdmee voor de ondersteuning. Dat geeft een veilig gevoel voor het kind. Maar ook dit project stuit op veel weerstand in onderwijsland.

Alles wat onbekend is of anders wordt aangepakt, lijkt (nog) geen oplossing zoals bv Taskforce of al die gemeentes die Passend Onderwijs op hun bordje hebben.

Passend Onderwijs bestaat in NL voor het kind in het ziekenhuis,dus waarom geen onvoorwaardelijke liefde voor al onze kinderen? Stop met het maken van onderscheid. Onderwijs, daar hebben al onze kinderen recht op.

Yvonne

Yvonne Muijs moeder van drie prachtige kinderen en komt op voor het kwetsbare kind

 

 

 

 

 

 

Submit a Comment