Hoe wordt je kind uiteindelijk een thuiszitter

Hoe wordt je kind uiteindelijk een thuiszitter

(een moeder van een thuiszitter vertelt)

Het autisme/adhd van X is ook ons autisme/adhd geworden. Wij zijn zijn kompas en tolk naar de wereld. Wij luisteren met zijn oren en kijken door zijn ogen, maken steeds de vertaling naar hoe prikkels bij hem binnenkomen, hoe hij de wereld waarneemt en ervaart, wat hij wel en niet snapt. Wij ontcijferen steeds zijn reacties en gedrag. Door overprikkeling van de zintuigen, vertoont hij soms eigenaardig, ongewoon, ongewenst gedrag dat nooit op zichzelf staat of beoordeeld kan worden. Het is een nauwgezet kijken en zoeken naar de reden ervan om te snappen wat hij doet dat hij doet. Niets is vanzelfsprekend, niets wordt vanzelf door hem geleerd of wordt door hem verkeerd geïnterpreteerd. Door zijn disharmonisch ontwikkelingsprofiel zijn er verschillen tussen de mentale, motorische, spraak-taal en spelontwikkelingen, welke zich ontwikkelen op een ander tempo dan dat wij normaal noemen. Afstemmen en aansluiten is steeds heel goed kijken, luisteren en voelen waar hij zit en waar hij aan toe is. En dus ook vele malen herhalen en geduld opbrengen. Vandaar dat wij sedert zijn diagnose professionals om ons heen verzamelen, die ons hierbij kunnen helpen. Doordat wij altijd alert zijn op wat er gebeurt en hoe hij erop reageert, staan onze zintuigen steeds op scherp. Daarnaast ben ook ik, als moeder, éénzijdig, subjectief, want het is mijn kind, waardoor ik emotioneel ben, daar ik zeer nauw betrokken ben met mijn zoon. Dit is mijn plicht ook wanneer ik zorgen heb om mijn zoon, om gehoor te vinden bij instanties die mij  mogelijk kunnen helpen.

X doet elke dag reuze zijn best. Hij loopt op zijn tenen om het allemaal bol te werken, hij is dol op de handvaardige vakken, sociaal, behulpzaam en leergierig. Echter heeft hij veel voorspelbaarheid, structuur nodigen is hij op een sociaal emotionele ontwikkeling niet zo ver als zijn leeftijdsgenoten, waardoor het moeilijk is om zich aan te sluiten. Gelukkig zijn er ook vele momenten waar hij totaal zichzelf kan zijn en is hij een fantastische knul.

Wij kunnen onze zoon niet veranderen, zijn diagnose is een feit. Wel kan ik mijn verhaal vertellen, zodat er begrip komt voor deze kinderen, die geen genoegen hoeven te nemen met de kruimels in het onderwijs, werk enz. maar evenveel rechten hebben als elk ander kind.

Voortgezet onderwijs, 2012-2014

X is gediagnosticeerd als een jongen met ASS/Adhd, hsp en dyslexie. Voor X is de overgang van basis- naar voortgezet onderwijs een reeks van grote veranderingen: reizen met het OV, overstappen in met de bus, nieuwe docenten, nieuwe leerlingen, meerdere docenten, een bijzonder dynamische klas, waardoor er veel ruis ontstaat bij wisselingen, pesten en gepest worden. Xis een open, kwetsbaar, slimme jongen, heeft goede ideeën, creatief, ambachtelijk, behulpzaam, leergierig, maar wordt overschaduwd door angsten. X heeft tijd en veiligheid nodig om zijn positieve kanten te kunnen laten zien.

In het schooljaar 2012-2013 is X lastig gevallen door scholieren van een andere school, onderweg naar de bushalte. Zijn mentor, Y, ziet angst in zijn ogen en weer eens lastiggevallen is, onderweg. Lastig gevallen door oudere medescholieren, onderweg naar de bushalte. In samenwerking met de school hebben we voor X leerlingenvervoer voor de heenweg kunnen regelen. Vanaf begin 2013 laat zijn gedrag laat een toename van angsten zien en een rebound effect. Zijn mentor vindt dat X socialer is en het goed doet. Echter hij weigert menigmaal naar school te gaan, i.v.m. irritaties en angsten. Blijkt ook last te hebben van de elektromagnetische straling van de mobiele telefoons in de klas. We vernemen niets meer van school dat er tijdens de vrije overgangen, pauzes incidenten zouden voordoen. In dit eerste voortgezet schooljaar wordt zijn jas regelmatig weggehaald door leerlingen, wordt in zijn tas vieze rode propjes gegooid, bedreigt “als je dat vertelt, dan weet ik je te vinden”, “als je dat ook maar tegen iemand zegt, dan weet ik waar je woont”, regelmatig andere plek in de klas, docent langdurig ziek, waardoor vervanging wordt geregeld, regelmatig 10 minuten eerder uit. Meerdere malen heb ik aan school voorgesteld om tezamen met zijn begeleidster te kijken, maar dit wil de school niet.

Elke zomer wordt hij gepest in zijn eigen woonplaats door een groep kinderen bij de skatebaan of bij ons in de straat en ons huis.

In het tweede voortgezet schooljaar, 2013-2014

Vanaf september 2013 worden zijn angsten heftiger.X heeft het steeds moeilijker, gaat minder naar school en vlucht voor zijn gedrag. Genegeerd worden door klasgenoten, in paniek raken als dramadocent voor de lol doet alsof zij een hartaanval krijgt, jas wordt verknipt. Maar ook een illegaal wapentje tegen zijn hoofd van klasgenoot krijgen en angstig worden als leerlingen vertellen wat zij met wapens doen en met drugs. De afspraken met de rugzakbegeleidster, heb ik zelf genomen omdat de school het vergat, of verkeerd afspraak.

Uiteindelijk kan de school X niet helpen, zij zijn handelingsverlegen met hem.

In het derde speciaal voortgezet schooljaar, 2014-2015

In dit schooljaar zijn er drie mentoren in de klas geweest, twee docenten horeca en op een gegeven moment was er geen horeca meer. Techniek mocht hij niet volgen want er was geen plek. Echter een andere leerling kreeg wel techniek. Het blijkt dat communicatie niet loopt: onbereikbaar, geen samenwerking, geen overleg, etc. Afspraken worden niet nagekomen en er wordt niet als een team (residentiële school), ouders+zorgteam+school, samengewerkt, waardoor het kind onjuist bejegend en behandeld wordt. De school blijkt niet voldoende veilig te zijn, de kwaliteitszorg is slecht. Het OPP gaat niet over het kind wat hij nodig heeft, waardoor het kind geen perspectief aangeboden wordt. Het OPP wordt niet met het kind besproken. Aan het einde van het schooljaar kon je middels het OPP niet zien welke ontwikkeling het kind doormaakte. De gaten die hij heeft in zijn schoolontwikkeling zijn niet aangevuld, nee men heeft hem op een lager nivo lesstof aangereikt. Zijn ambitie is niet vervuld. De missie en visie van de school en de antroposofie als inspiratiebron is binnen deze school niet terug te vinden in de manier waarmee medewerkers binnen deze school met hun leerlingen omgaan.Bij het verlaten van zijn vorige school, T, had onze zoon niveau klas 2 vmbo-tl lwoo. Op 10-10-2014 ontvingen wij een OPP, met een niveau van lagere school (klas 4 en 6), met als uitstroomprofiel arbeidsmatige dagbesteding. School heeft zich nooit afgevraagd hoe het komt dat deze jongen zo terugviel en niet met het zorgteam overleg gepleegd. In het OPP staat niets vermeld, wat onze zoon nodig heeft qua ondersteuning en aan het einde van dit schooljaar kan V dit nog niet benoemen.

Eveneens werden de ouders niet betrokken bij het opstellen van het OPP. Het OPP is niet gericht op doelstellingen maar ook defecten. Het team beschikt niet over de capaciteiten om de ontwikkeling van de leerling te volgen (niet de instrumenten en onstabiliteit van personeel).

N.a.v. dit OPP, hebben we verzocht te kijken of hij didactisch verwaarloosd is, goed leerbaar of overvraagd wordt. Dit werd vergeten om in werking te stellen en vervolgens pas na de voorjaarsvakantie 2015 ingezet, maar alleen voor rekenen, middels RT. Uit het resultaat met rekenen blijkt dat X niet op een laag niveau zit, maar hiaten heeft in zijn wiskunde. Op 21-11-14 gaat de ontwikkeling goed, volgens mentor Z. De leerinhouden zijn onvoldoende afgestemd op de onderwijsbehoeften van de leerling.

Conclusie: het is ontzettend fijn en belangrijk om mensen om je heen te hebben, die jouw kind zien zoals je hem ziet, zodat je samen iets kunt realiseren en deuren kunt openen, om maatwerk voor je kind te realiseren. Onze zoon kan eindelijk weer groeien in zijn ontwikkeling.

Submit a Comment