iHUB-verslag van een ervaren moeder

iHUB-verslag van een ervaren moeder

(door Yvonne Muijs)Yvonne Muijs

Nadat wij in Utrecht, maandag 13 juni, op de TOP voor thuiszitter waren zijn wij doorgegaan naar de iHUB in Amsterdam. Meer dan tweehonderd mensen luisterden naar ervaringen van jongeren en gingen aan de slag met drie maatschappelijke thema´s:

– zorgmijders en multi-probleem gezinnen;
– thuiszitters en
– behandelen zonder tralies.

Het was een gemêleerd gezelschap; er waren kinderen, jongeren en ouders, wethouders, wetenschappers, beleidsmakers en  zorg- en onderwijsprofessionals. Iedereen dacht mee vanuit zijn of haar ervaring of expertise.Ook hieruit bleek dat ouders goed waren voorbereid om vragen te stellen en hun verhaal te vertellen jegens de aanwezige professionals.

Vooraf was ik onwijs onder de indruk van de verhalen van alle sprekers en geschrokken welke slechte ervaringen zij hebben gehad met de jeugdzorg wat betreft zorg en onderwijs. Bijvoorbeeld de statistiek van suïcide tussen de jeugdigen tussen de 4-15 jaar, het niet gehoord worden op gesloten afdeling, waarin je juist hoopt dat je kind een warm, betrokken en  een helpend iemand om zich heen heeft. En dat je hoopt dat de zorgmijder, die niet gezien is door school of andere instanties, wordt opgemerkt door een vakkundig iemand. Ik was verbaasd dat die gene werd gezien als zorgmijder. Juist wij als onderdeel van de maatschappij hadden moeten zien dat hij het zwaar had en hem ons excuses moeten bieden voor de gebreken waarin wij zijn gebleven.
Linda die over haar thuisproblematiek sprak, en hoe instanties hiermee zijn omgegaan, moest vast een uitdaging voor haar zijn geweest. En wat zijn wij trots op haar dat zij zo op de voorgrond durfde te treden en zich zo kwetsbaar opstelde! Ook de gespreksvoorzitter verdient alle complimenten. De manier hoe hij de ernst onder woorden heeft gebracht was erg indrukwekkend.

Ik zat aan een tafel met meer disciplines, waaronder een deskundige van Horizon, een leerplichtambtenaar, gezinscoaches en een hele hoop andere deskundigen. In vrij korte tijd (45 min) moesten wij oplossingsgericht te werk gaan over wat beter kan. Voorbeelden hiervan waren een goede samenwerking en dat ouders werden gehoord. Een leerplichtambtenaar merkte op dat juist daar het grootste struikelblok ligt. Dat waren ook mijn gedachten.

De leerplichtambtenaar gaf aan dat zij ouders ontmoette en ontdekte dat zij niet op de ‘juiste manier’ hun kinderen begeleiding boden. Dit werd tevens beaamd door mede deskundigen aan tafel. Uiteraard was ik benieuwd naar wat haar motivatie was omtrent deze uitspraak. Ging zij op huisbezoek? Sprak zij met het kind of de ouders? Of was dit een conclusie die zij stelde zonder dat zij zelf op onderzoek was uitgegaan? Misschien was deze conclusie getrokken uit de inlichtingen die zij kreeg van scholen? Helaas heb ik hier geen antwoord op gehad.

Ik werd gewezen op mijn kritische vragen die er zouden zijn door mijn eigen negatieve ervaringen en ik voelde dat mijn mond werd gesnoerd. Ik heb helaas niet een objectief antwoord, wat onderbouwd was met feiten, mogen ontvangen. Ik was verbijsterd over deze manier van communiceren en de reactie die ik ontving van ‘deskundigen’. Wederom kreeg ik het gevoel dat er geen gehoor werd gegeven aan mijn vragen, mijn ervaringen en hoe ik dit eventueel volgens deskundigen het beste kan aanpakken. Ik voelde mij wederom tekort gedaan en helaas is dit een gevoel wat ik al jaren ervaar.

Ik kreeg slechts van één persoon die bij mij aan tafel zat een enthousiast gevoel. Zij had snel door dat er te weinig werd geluisterd naar ons als ouders en dat wij een duidelijke hulpvraag hebben:

Wat zouden wij kunnen veranderen aan onze communicatie om deze te verstekken en aan te passen op de behoefte van onze kinderen waardoor de samenwerking versterkt?

Door deze mevrouw was ik blij dat ik was gekomen en de reis had gemaakt. Zij gaf meer voorbeelden van hoe het is en hoe het kan, en dit was voor mij een bijzondere ervaring.

Deze ontzettend intensieve dag sloot ik af met alle andere bezorgde ouders, deskundigen met een borrel. Ik was hoopvol door de initiatieven van allen en dacht; zou het mogelijk zijn dat er een omslag ontstaat?

Iedereen die aanwezig was wil veranderen, wil een bijdrage leveren en een goede zorg voor jeugd opzetten. Aangezien de wethouder zich ook heeft aangemeld en hieraan een bijdrage wil leveren stemde mij dit hoopvol.

Helaas was ik minder hoopvol na het lezen van de mails die werden verstuurd door de gemeente. Na het lezen van deze mails kreeg ik de indruk dat zij niet zo enthousiast waren zoals zij dat aangaven tijdens ons samenzijn. Hierdoor zakte de moed wederom in mijn schoenen.

(PGBAlarm )

Yvonne Muijs is moeder van drie bijzondere kinderen en is actief betrokken bij kwetsbare kinderen

Submit a Comment