Thuiszitten op school en het ‘pact’

Thuiszitten op school en het ‘pact’

(geschreven door Janine Scherpenberg, moeder van een thuiszitter)

Thuiszittersmoeder schrijft voor ouderkrachtIk merk in de tijd toch wel kleine stappen vooruitgang. Alleen het idee al dat ik als moeder mocht komen meepraten over de insteek voor het streven naar een goede aanpak om het aantal ‘thuiszitters’ terug te dringen op 13 juni jl. bij de thuiszitterstop. Ik zet het woord ‘thuiszitters’ tussen aanhalingstekens, omdat ik merk dat over de definitie daarvan al geen eenduidigheid is. Een eerste stap zou ik zo zeggen. Ik zie het zo, dat een kind wat niet het onderwijs ontvangt zoals alle kinderen dat horen te ontvangen, een thuiszitter is. En dan is het natuurlijk best vreemd als ik zeg dat mijn eigen kind terwijl zij nog netjes naar school ging, al thuiszitter was. Zij was op school, maar het onderwijs was niet voor haar. Ze zat er min of meer voor spek en bonen. Op haar 13e liet onderzoek zien dat ze wel altijd het rekenboek voor zich had gekregen, maar dat haar niveau nog op groep 4 zat. Een flink minderwaardigheidscomplex is het enige wat was gegroeid. Voor spelling net zo. Wat heeft ze daar gedaan? Ze heeft ‘thuis gezeten’ op school. Ook op het vlak van sociale ontwikkeling kwam zij ernstig tekort. Had ze in groep twee nog een heleboel vriendinnen, op haar 11e was ze een eenzaam meisje tussen al die kinderen. Toen zij in het SO onderwijs terecht kwam was er niets meer over van wat zich ‘onderwijs’ mag noemen. De ontwikkeling blijft dan zo onnatuurlijk achterwege dat een kind zelfs niet meer wil leven. In mijn boek ‘Thuis is Daphne Daphne’ heb ik geprobeerd dit duidelijk te maken.  Het probleem van thuiszitten begint al vroeg op school. Het staartje in dat proces is echter wat nu wordt aangepakt. De boot lekt. We blijven met z’n allen hozen. Het lek laten we zitten.

Ik vraag me af waarom het doel altijd luidt: ‘een kind moet naar school’. Passend is: “Het kind moet  onderwijs ontvangen, op zo’n manier en op die plaatst waarop de voorwaarden voor het leren en verder ontwikkelen optimaal zijn”. Dat zou eerlijker zijn. Die formulering heb ik tijdens de thuiszitterstop gemist. Ik vrees dat die stap is overgeslagen. Maar ik kan het mis hebben.

Aan de tafel over ‘ouders als partner’ zag ik hoe ieder zijn of haar inbreng kon doen. De gespreksleidster gaf iedereen gelegenheid de visie te vertellen. Ik had heus het gevoel ook serieus genomen te worden. Dat ben ik niet heel erg gewend als ik in de rol van ‘moeder’ meepraat. Wat goed zeg. Ik ‘durfde’ ook mijn visie te vertellen. Zo kon ik zelf aangeven dat ik  het liever andersom zie. De ouder zoekt de partner in het vinden van een oplossing voor het kind. Daarmee is er een stap naar ‘het kind centraal’. De ouders hebben de regie. In een partner zoeken zij expertise in het vinden van oplossingen.

Hoe ik aan de tafel ‘Lansbrekers’ ben gekomen weet ik niet meer. Ik had eigenlijk niet een idee wat dat inhield. Ik weet wel dat daar eerder een bijeenkomst over was geweest. De uitleg was duidelijk. Het idee is om de aanpak zoals die van Gedragswerk over het hele land te verspreiden. Elke regio zou moeten worden voorzien van kennis over deze aanpak van thuiszittersproblematiek die vaak succesvol lijkt. SWV’s krijgen in dit project een opleiding zodat ze de methode kennen en snel kunnen handelen bij uitval van een leerling. Ik zie daar wel heel mooie dingen in. Kennis dicht bij de bron zelf. Tegelijk krijg ik dat wantrouwige gevoel in mij. Dat heb ik in de jaren bij mij gekweekt en ik geef het daar ook maar gelijk aan. Dat verloren vertrouwen is immers bij heel veel ouders het geval en ik zit daar als ‘ouder’. Het eerste wat ik mij afvraag is “hebben ouders er nu nog een partij bij?” Er zijn al zoveel plaatsen waar je als ouder mee te maken krijgt. Naast school is er de LPA, de inspectie, onderwijsconsulenten, hulpverleners, Veilig thuis in gevallen. Ik moet er zelf niet aan denken om er ‘nog één’ bij te hebben. Zelf heb ik nooit het gevoel gehad iets te hebben gehad aan al die organen die er voor zouden moeten zorgen dat er een oplossing komt. Zelf ben ik anderhalf jaar bezig geweest iets voor elkaar te krijgen aan de ronde tafel. Uiteindelijk kon dat snel via de brandpuntfunctionaris in Almere. Leg het daar maar neer. Iemand die direct kan besluiten. Al dat ‘geklets aan ronde tafels met heel veel mensen daaromheen’ zie ik niet meer zitten. Maar dat is natuurlijk maar mijn uitgangspunt.

Ik begrijp dat SWV’s niet verplicht zijn om deel te nemen. Alles op basis van eigen wil en inzet. Nu verdwijnt echt al mijn vertrouwen in dit. Hoe goed het ook klinkt. Maar als SWV’s al vaak niet eens de zorgPLICHT nakomen, hoe dit dan wel?

En dan wordt gelijk heel veel van mijn gevoel duidelijk. Al de hele tijd bekroop me iets wat ik niet fijn vond. Maar nu weet ik het. Ik vraag me af waar we mee bezig zijn. Even terug naar de boot met dat lek. Het hele ‘pact’ vanuit thuiszitterstop komt er op neer dat iedereen flink gaat hozen. De focus op het kind weer terug naar school. Al die instanties die daarmee aan de slag gaan. Het is allemaal ‘hozen’ terwijl het lek daar blijft. Steeds meer mensen erbij. Iedereen leert hozen. Het project Lansbrekers maakt dat inzichtelijk voor me. Waarom krijgen SWV’s cursussen om het probleem van thuiszitters op te lossen? Is het niet eerder een idee om cursussen te verzorgen over ‘hoe passend onderwijs verzorgen’ of cursussen over kennis van zorgvraag of ‘hoe zie ik ouders als waardevolle gesprekspartner i.p.v. als lastig’. Of hoe zit de wet ‘passend onderwijs’ nu eigenlijk in elkaar. Hoe bied ik maatwerk aan? Ik noem maar even wat. Waarom daar niet energie in steken? Dat is het ‘lek’. Zou dat niet meer logisch zijn? Leer het lek te dichten. Doet een SWV het goed als het thuiszitters terug naar school heeft gekregen? Of doet een SWV het goed als er al weinig sprake is van thuiszitters omdat de onderwijssituatie goed is. Is dat niet waar we heen willen?

Hoe komt het dat ik onlangs nog het bericht kreeg dat een school een kind niet kan plaatsen omdat het niets over selectief mutisme weet? Hoe komt het dat de school het kind doorverwijst naar een school waar ook al niets over selectief mutisme bekend is? Hoe komt het dat die school niet zichzelf direct gaat verdiepen in selectief mutisme? Hoe komt het dat het liever heel veel tijd en heel veel menskracht gebruikt om het kind elders te plaatsen? Tijd die ook besteed kan worden in het wel verkrijgen van kennis, inzicht en ervaring. Ouders zijn bereid om die kans te bieden. Hoe komt het dat ik in het OPP lees dat het kind niet kan vertellen wat het wil en wat het nodig heeft terwijl het kind dat bij mij heel goed kan (op zijn eigen wijze)? Hoe komt het dat het kind na een half jaar wel ingeschreven is bij die school en in allerlei overleggen is ‘besproken’ maar nog steeds geen boek thuis heeft? Is het niet zaak om de SWV’s daarmee te leren omgaan? Gewoon heel simpel: dat lek dichten zodat hozen niet (of heel sporadisch) nodig is?

Mijn kind was zeven jaar lang op school een ‘thuiszitter’ daar is nog steeds niets aan veranderd. Ik ben toch wel heel blij dat zij nu thuis is MET onderwijs. Laat dat alsjeblieft nog mogelijk zijn, zolang scholen nog niet in staat zijn onderwijs te bieden aangepast aan de specifieke behoefte van een kind. Richt de pijlen eerst daarop. Mijn dochter was nooit uitgevallen als ze ‘gezien’ en ‘gehoord’ en dus begrepen was.

 

Submit a Comment