Thuiszitter(s)Top(pen) met hozen

Thuiszitter(s)Top(pen) met hozen

(door Juliëtte Mutsaers)juliette

Verschillende collega thuiszitouders zeggen wel eens tegen mij dat ik goed kan benoemen waar de knelpunten in het onderwijs met betrekking tot thuiszitters zitten. Dat weet ik niet zo zeker. En of ik een goede schrijver ben dat betwijfel ik ook.

In de laatste tien jaar heb ik wel een groei doorgemaakt in het schrijven van pleitnotities, bezwaren, argumentaties voor alles wat nodig is om het juiste onderwijs en de juiste zorg te verkrijgen voor mijn zoon. Maar ja, dat is wel wat anders dan een blog of een terugblik schrijven op de ThuiszittersTop waar ik maandag 13 juni 2016 als ervaringsdeskundige ouder op het gebied van zorg en onderwijs mijn steentje bij mocht dragen. Ik voelde mij vereerd en tegelijk schaam ik me tegenover de ouders die niet gevraagd zijn om deel te nemen. Want waarom kregen zij geen kans om hun kennis en ervaringen te delen?

Er waren ongeveer 112 personen uitgenodigd. Medewerkers van het Ministerie van Onderwijs Cultuur en Wetenschap, Ministerie van Volksgezondheid Welzijn en sport, Ministerie van Veiligheid en Justitie en mensen uit het veld (bestuurders van samenwerkingsverbanden, docenten, wethouders, directeuren, mensen van Gedragswerk, VO-raad, PO-raad, VNG  en anderen betrokken bij het onderwijs). Allemaal gepassioneerde mensen die bruggen willen slaan. Hiervan waren een kleine 10 ouders die ervaringsdeskundig waren op het gebied van zorg en onderwijs. Dat toch ook enkele ouders deze keer uitgenodigd waren vind ik een hele mooie ontwikkeling en daar spreek ik mijn waardering voor uit. Deze in mijn beleving kleine groep ouders voelde voor mij nog wel als een ondervertegenwoordiging. Dit doet me denken aan de vele overlegmomenten over mijn kind waar ik alleen zat als ouder tegenover vele professionals en waarbij ik me liet overbluffen door de kracht van de massa. Lof heb ik voor de uitspraak van staatssecretaris Sander Dekker. Hij zei op het eind van de top; ‘ouders betrekken is stap 1 naar het terugdringen van de thuiszitters problematiek’.

Het pact! Kan ik daar als ouder en belangenbehartiger van mijn kind en op dat moment alle andere thuiszitters, blij mee zijn? Moet ik kritisch zijn? Mag ik mij zorgen maken? Had ik als ouder inbreng/invloed op dat wat er volgens mij in het pact zou moeten komen? Heb ik het pact (er was een aparte versie) mee ondertekend? Zomaar enkele vragen waar ik me zorgen over maak en waar ik een antwoord op probeer te krijgen. Dat het pact over onderwijs spreekt en schoolgang niet centraal stelt ervaar ik als een zeer positieve ontwikkeling. Hierdoor is de ontwikkeling naar maatwerk voor kinderen een stap dichterbij.

Het pact is in mijn beleving een bestuurlijk pact. Bij de totstandkoming zijn naar mijn weten ouders niet betrokken geweest. Daarom is het een afspraak tussen overheid en onderwijspartijen. Er staan zeker positieve uitgangspunten in, maar ook vanuit mijn ouderblik aandachtspunten. Dus ja, ik vind dat ik hier kritisch mag zijn. Ik vind het erg jammer dat ondertekende partijen pas in 2020 geen enkel kind, meer dan drie maanden, thuis wil laten zitten zonder passend onderwijs en/of zorg. Dat terwijl het kinderrechten verdrag van 1989 dateert!

Wat gebeurt er nu voor de kinderen, die op dit moment thuiszitten zonder onderwijs? Wat wordt voor hen ondernomen? Of gaat het onderwijs aan hun neus voorbij? Hoe zit dat voor mijn zoon die nu al tien jaar recht op onderwijs heeft maar daarvan nagenoeg niets van gemerkt heeft? In 2020, over vier jaar is hij volwassen en zou hij zijn startkwalificatie moeten hebben. En hij is zeker niet de enige die dit overkomt.

Wat betekent: “De verbinding met de justitieketen wordt verstrekt?” Betekent dit dat er nog meer ouders vervolgd zullen worden omdat de scholen hun zorgplicht niet nakomen? Ouders die een proces verbaal aan hun broek krijgen of een zorgmelding omdat de ontwikkeling van hun kind “bedreigd wordt” omdat scholen het niet altijd lukt een veilig onderwijsklimaat te bieden?? Ik zou graag willen weten of voor deze instanties eindelijk sancties gaan gelden? Immers het recht van het kind, de kwetsbare partij in dit verhaal, staat toch voorop?!

Of om dat ene kind dat wel verwaarloosd wordt of bedreigd in zijn/haar ontwikkeling in beeld te krijgen en daarmee door de onderzoeksprocedure vele andere kinderen en ouders die onterecht worden onderzocht, voorgoed te beschadigen?

Wordt beleid gemaakt op basis van een relatief kleine groep spijbelaars terwijl een grote groep kinderen geweerd wordt uit het onderwijs of die beschadigd raakt in het huidige onderwijssysteem? Ik maak me als ouder zorgen…

Als de Inspectie van het Onderwijs gaat monitoren of de afspraken in het pact ook worden nagekomen, ondervinden scholen dan net als ouders, sancties als ze een kind weigeren, geen onderwijs bieden terwijl het wel staat ingeschreven en daardoor een verborgen thuiszitter is?

Wordt er iets ondernomen tegen het afgeven van onrechtmatige vrijstelling onder artikel 5aLPW of andere vormen van vrijstelling?

Kortom, ik heb zelf nog teveel vragen en onzekerheden om ook mijn handtekening onder het pact te zetten.

Ontzettend blij ben ik met de landelijke aanjager Marc Dullaert, die is aangesteld door het ministerie van OCW! Een kundig man die verscheidene malen zeer kritisch was naar onze overheid met betrekking tot de kinderrechten, onderwijs en zorg. En bovenal het kind centraal stelt.

Ik voelde me ook vereerd dat ik Marc Dullaert na afloop, tijdens het informele stuk van de ThuiszittersTop, mocht spreken en onze persoonlijke ervaringen met het falende onderwijssysteem en zorg met hem mocht delen. Dat had ik al wel eens eerder gedaan via de website van de Kinderombudsman  toen hij onderzoek deed naar passend onderwijs, thuiszitters problematiek en de jeugdzorg, maar dat was slechts papieren contact.  Extra verheugd was ik ook toen hij inging op ons (verschillende ouders) verzoek om in gesprek te gaan over onze ervaringen en hoe wij samen werken om thuiszitters te voorkomen. Immers dat was het gezamenlijke doel van de Top. Ik hoop snel een vruchtbare bijeenkomst met Marc Dullaert te hebben.

Een bijna magische vraag bij iedere gesprekstafel (Maatwerk en Ouders als partner) waarbij ik mijn bijdrage mocht leveren was, “wie heeft de doorzettingsmacht/doorzettingskracht en wie zou deze toebedeeld moeten krijgen?”. Doorzettingsmacht, of doorzettingskracht een  onderwerp  van aandacht in dit pact, is voor een groot deel al geregeld in de wet door middel van het ERVM (Europees Verdrag Rechten van de Mens) en artikel 247 BW 1 (rechten en plichten waar een ouder aan moet voldoen). In mijn beleving impliceert het woord doorzettingsmacht dat er vanuit sancties, drang en dwang gehandeld dient te worden en minder in de verbinding. Een mooi onderwerp om misschien in een latere blog verder op terug te komen?

Of zoals Janine Scherpenberg in haar blog van 14 juni “Thuiszitten op school en het ‘pact‘” zo mooi omschreef; “Hoe gaan we het lek van de boot dichten?”.

We stoppen met hozen. We plakken geen pleisters meer maar hechten de wond. Hiermee mag de wond spoedig herstellen en gezond verder ontwikkelen. En niet pas in 2020 waardoor vele  kinderen, net als mijn zoon deed, buiten dat zinkende schip spartelen.

Diezelfde middag mocht ik ook bij Ontwikkelplein iHub in Amsterdam aanwezig zijn. Hier ontmoette ik vele mensen die samen willen werken en net als de deelnemers aan de ThuiszittersTop bruggen willen slaan voor een betere onderwijs en zorg toekomst van onze kinderen. Ik ervaar dit als een positieve ontwikkeling. En hoop dat deze beweging zich over het hele land zal verspreiden.

Juliëtte Mutsaers is moeder van een zoon die ruim 10 jaar buiten de boot viel

 

1 Comment

Submit a Comment