De Ganzenmars van de Gemeente

De Ganzenmars van de Gemeente

(door Yvonne Muijs)

Zoals bij veel andere zorgouders staan ook bij mij de haren weer overeind van het nadenken over hoe ik mijn Persoongebonden Budget dit jaar bij de Gemeente ga aanvragen. Intensief denkwerk en slapeloze nachten. Mijn doel: hoe ga ik deze aanvraag zo beter doen,dat de Gemeente de vraag beter begrijpt en ik de indicatie die ik voor mijn kind behoef, ook krijg.

Tenslotte is mijn PGB (Pesoonsgebonden Budget) voor dit jaar ook nog niet afgehandeld. Ik wacht namelijk nog op de afhandeling van mijn bezwaar en, ook zoals zo velen,maak ik daarvoor gebruik van een lieve advocaat. Het laatste jaar werd mij dan ook aangeraden om de aanvraag al in september te gaan schrijven, zodat hij door het Sociale team (wijkteam) snel afgehandeld kan worden. De huidige indicatie loopt af in december.

Hier beginnen wij dan maar met de terminologie ‘ganzenmars’. Zonder dat ik oneerbiedig wil klinken, ik vind ganzen mooie, intelligente en elegante dieren, maak ik hier een metamorfose. Ik deed mijn aanvraag. Wat volgde was ontzettend veel ‘gegak’ en na drie maanden lag er nog steeds geen Indicatie van het Sociaal Team. De volgende gans werd bij geroepen en het gegak begon weer zonder dat dat resultaten opleverde. Hup… naar de volgende gans. Om het gegak dan maar een halt toe te roepenganzenmars, heb ik hulp in mijn netwerk erbij geroepen. Het succes: een Indicatie. Nou dacht een gans slim te zijn en toch een heel andere indicatie uit te schrijven. Daar was ik niet heel blij mee natuurlijk…Tenslotte heb ik niet voor niets een op mijn kinds specifieke behoefte een plan opgesteld om goede zorg voor dit jaar te kunnen organiseren.

Het gakken van de ene gans na de andere gans en met nog veel meer ‘gegak’ van nog steeds meer ganzen zette zich voort. Tussen dat gakken door was ook nog even privacy gevoelige informatie luidruchtig te horen. Slapeloze nachten van die gakkende ganzen waren het gevolg. Ik lag wakker door angst om het wel of niet krijgen van die zorg die mijn kind zo nodig heeft. Her en der hoorde je al dat PGB stop gezet werd en dat ouders zonder zorg zaten. Ouders die nog steeds na acht maanden na de aanvraag, zonder zorg zitten. Goed, ik maar weer terug na mijn ganzen. Inmiddels dacht ik “zal ik even gakken leren?” Misschien helpt dit? Tot zover; het hielp met heel veel hulp en heel veel gakken. De beschikking was binnen. En ja hoor niet na tevredenheid. Het maakte mij zelfs wat wantrouwig. Ik dacht: “hier klopt iets niet”. (ook dat hebben heel veel ouders). Ik vond dat wat niet klopte en diende dus bezwaar in. Inmiddels willen de ganzen wel weten hoe en wat en daar begint dan het gakken weer de ene gans met de ander en weer na de volgende. Duidelijkheid op vragen heb ik als ouder nooit gehad.Zo kreeg ik bijvoorbeeld ongevraagd een ondersteuningsplan en werd mij mede gedeeld dat de gemeente aan hand van dat ondersteuningsplan een indicatie schrijft. Informatie  over het ondersteuningsplan betreffende de noodzaak voor indicatie in de gemeentelijke verordening kon ik niet terug vinden. Ik vroeg maar simpel een indicatie aan voor een bestaande PGB. Geen nieuwe, een aansluitende. Inmiddels een jaaYvonne Muijsr verder is een aansluitende Indicatie bij een gemeente nog niet afgehandeld en de nieuwe komt er aan. Ik hoop dat ik hier weer zonnig tegenaan kan gaan. Tenslotte kan ik nu gakken.

Yvonne Muijs is moeder van drie bijzondere kinderen en is actief betrokken bij kwetsbare kinderen

Submit a Comment