Het Nieuwe Wiel

Het Nieuwe Wiel

(door Yvonne Muijs)

Op 17 februari heb ik eindelijk de tijd gehad om bij een georganiseerde bijeenkomst van Lansbrekers te kunnen zijn. Inmiddels is dit de derde bijeenkomst. De eerste bijeenkomst, de bootcamp waar alles mee begon, maakte bij ouders heel nogal wat los. Het was aanvankelijk niet de bedoeling dat er veel ouders aanwezig zouden zijn. Daarna werd een aparte bijeenkomst voor ouders en een voor professionals georganiseerd. Deze laatste bijeenkomst was voor een gemengde groep van ouders en professionals. De ontvangst was geweldig. Ik zag heel veel lieve ouders en ook heel veel professionals, die juist out of de box willen denken. De organisatoren hadden een mooi programma verzorgd.

Maar waarom had ik niet een goed gevoel erbij? Ik kom tot de simpele conclusie dat mijn verwachting tegenover een Lansbreker te groot is.

Mijn verwachting als moeder is namelijk, dat, wanneer ik na dat ik zo al veel gedaan te hebben, bij een Lansbreker kan aankloppen, en dat daarmee een lans gebroken wordt. Een Lansbreker kan deze verwachting bij mij echter helemaal niet nakomen.

Inmiddels zijn er alle aanwezigen op de kaart van Lansbreker geïnstalleerd. Wat houdt dit in? Het houdt in dat wanneer je een Lansbreker zoekt, je die daar kan vinden. Maar… ben ik dan een Lansbreker voor het Samenwerkverband of voor de ouder. Hoe serieus word ik genomen? Krijgt de hulp vragende ouder die naar mij als Lansbreker toe komt, wel de goede informatie. En is dat ook zo wanneer ze bijvoorbeeld een Lansbreker vindt die een Leerplichtambtenaar is in de betreffende regio. Hoe overstijgend gaat de Lansbreker?

Ik zat bij een rondetafelgesprek ( bij een bijeenkomst van Lansbrekers) waar goede input kwam van allen. Maar wat een kennis kwam hier van de ouders. Wat is nu aan deze ene tafel gebeurd. Ouders hebben hun kennis verder gegeven in een weder horend gesprek. In  wielen opnieuw uitvindenmijn ogen is dit de laatste jaren heel vaak gebeurd. Het wiel is er al. De ingrediënten voor een lekkere soep is er. Maar ik vraag mij af wanneer houden wij eens op met steeds een wiel op nieuw uit te vinden en de heerlijke ingrediënten voor de soep te gebruiken.

Ouders laten zich op diverse gebieden constant horen, maar is het niet een plicht om deze ouders inmiddels goed te informeren zo dat ze bijvoorbeeld passend onderwijs /maatwerk / zorg voor hun kind mogen ontvangen. Elke keer zie ik bij dit soort bijeenkomsten hoe slecht professionals geïnformeerd zijn, wat er op de markt te koop is voor een goede soep te maken. Zowel in het onderwijsveld als in het zorgveld weet men soms niet waarover gesproken wordt.

Dus keer ik weer terug naar mijn wiel waar ik mee te maken heb namelijk school en gemeente. Nou bij mijn wiel zijn er aantal schroeven en bouten los en inmiddels heb ik mijn eigen gereedschapskist. Na 7 jaar soep gekookt te hebben is mijn soep klaar, maar wie wil hem eten.

Submit a Comment