Brief van een moeder

Brief van een moeder

(Door Miranda Wissink en Marjan Goosen)

Dag Ingrado, LBBO, Ouders en onderwijs, Landelijk expertisecentrum speciaal onderwijs, Gedragswerk, PO Raad, Steunpunt Passend onderwijs VO, VO Raad,

Bedankt voor de Bootcamp Lansbrekers. Een dag waarin wij allen de verbinding zochten. Ieder op eigen wijze! Dat is exact wat op school ook kan, waarin de thuiszittende kinderen erkend moeten worden. Wat hebben zij nodig in ons onderwijssysteem? Alleen een diagnose maakt niet dat de oplossing komt. Het gaat om naar het kind luisteren, begrijpen wat het kind zegt. Zonder vanuit eigen visie, de eigen kaders, al een oordeel te vellen over het kind. Ieder kind wil meedoen in de maatschappij en niet afgewezen worden. Als het kind niet kan, kunnen wij een kind niet het schoolsysteem in dwingen.

Op een Bootcamp of Thuiszitterstop hoort die echte vader/moeder, vooral die echte thuiszitter op het podium te staan. Daadwerkelijk horen van de thuiszittende kinderen wat de oorzaken en de gevolgen zijn vanuit het kind/ouder perspectief gezien, verwoord.

Zoals dr. Martine Delfos zegt: Luister naar kinderen, zij weten heel goed wat ze nodig hebben. Stel de juiste vragen en je krijgt antwoord. Kan een kind niet praten, dan praat je met de ouder. Een ouder kent dit kind het beste. Vele ouders van thuiszittende kinderen worden niet gehoord, eerder veroordeeld opdat ze hun kind beschermen, hun veiligheid garanderen. Dat is een voorwaarde van een goede ouder zijn, dat is waar ouders van thuiszitters op worden veroordeeld. Op de site van Ingrado staat: De vijf meest voorkomende redenen van thuiszitten, vaak in combinatie, zijn:

  • Psychiatrische problemen: (vermoedens van) angsten, fobieën, psychische problematiek, psychiatrische stoornis
  • Gedragsproblemen: problematisch gedrag naar anderen (oppositioneel)
  • Wachten op opvang: de opnemende instelling is niet in staat direct actie te ondernemen
  • Bureaucratie: regels en procedures, waarbij geen rekening gehouden wordt met de problematiek van de jongere
  • Thuisproblematiek: ontbreken van structuur, onvoldoende houvast, onrust, gebroken gezin, ouders met psychiatrische stoornis
  • Kinderen die geen passend onderwijs hebben genoten (ontvangen) en om deze reden uitvallen in het onderwijssysteem (voorstel dit punt op te nemen)

Een groot deel van de kinderen die uitvallen in het onderwijssysteem hebben geen passend onderwijs genoten. De problemen worden door ouders vaak vroeg gesignaleerd. Het kind geeft thuis aan dat het niet goed gaat op school, het kind wil/kan niet meer naar school. Te slim, anders lerend of voelend waardoor het onderwijssysteem ze overvraagt of ondervraagt, beiden kan even traumatiserend zijn voor het kind. Niet gezien worden in je mogelijkheden doet wat met het kind. De maatschappij veroordeelt ze met bovenstaande genoemde kenmerken. Blijven we oordelen op deze wijze dan komt de oplossing er niet. Wij zullen naast het kind moeten gaan staan en het kind helpen in plaats van veroordelen op zijn/haar anders zijn in de ogen van school/maatschappij. Een mens heeft meer overeenkomsten dan verschillen.

Ieder kind heeft recht op ontwikkeling binnen zijn/haar mogelijkheden. Ieder kind heeft recht op bescherming van ouders als school het kind beschadigd heeft. Deze kinderen geven niet zelden aan dat ze dood willen om aan de school te ontsnappen. We hebben het over kinderen die op zesjarige leeftijd aangeven “mama ik wil hier niet meer zijn, voor mij heeft het leven geen waarde meer”, als ik nog een dag naar school moet wil ik echt dood, zes jaar oud en al geen kind meer. Finaal afgebrand in het leerplichtsysteem. Kinderen die aangeven dat ze voor de trein willen springen en weken niet meer kunnen praten omdat ze niet meer weten hoe school en de maatschappij ziet wat ze daadwerkelijk nodig hebben.

Kinderen die eerst normaal tot snel ontwikkelden en praten en als ze naar school gaan niet meer in staat zijn om te praten (selectief mutisme). Het besef dat het gaat om leven of dood wordt onderschat. Op de IHUB bijeenkomst 13 juni 2016 zei de dagvoorzitter: Doodsoorzaak nr. 1 in Nederland van de kinderen 4 t/m 13 jaar is zelfdoding! Wij mogen niet meer wegkijken, het gaat om kinderlevens.

Als een kind mishandeld wordt, staat de kinderbescherming op. Maar thuiszittende kinderen worden veroordeeld om hun niet kunnen.  Kinderrechten worden op grote schaal dagelijks geschonden door de wijze waarop er wordt omgegaan met thuiszittende kinderen die op zoek zijn naar maar een ding; Passend onderwijs of passend onderwijs in combinatie met zorg. Maatwerk.

Leerproblemen zijn niet per definitie psychisch/psychiatrisch. Voldoende aandacht voor de didactische ontwikkeling beperking/mogelijkheden kan vaak voor een oplossing zorgen. Gedragsproblematiek komt niet zelden vanuit een onderliggende oorzaak.  Ieder mens reageert zijn frustratie af op zijn omgeving, ook het kind.

Angsten spelen bij een grote groep kinderen een grote rol. Als je als kind lange tijd aangepast hebt en je eigen zelf totaal verloren bent ontwikkelen zich trauma’s en ook de hersenen ontwikkelen andere strategieën om het leven vol te houden. Totdat overleven niet meer gaat en deze kinderen burn-out verschijnselen krijgen.

Ik heb een vraag aan Ingrado en alle organisaties die zich verantwoordelijk voelen vanuit verbinding met thuiszittende kinderen. Wanneer gaan we beseffen hoe erg kinderrechten van thuiszittende kinderen op deze wijze geschonden worden? Hoe erg het is dat jaarlijks kinderen zijn die doordat zij op school gepest/uitgesloten worden uit het leven stappen. Kinderlevens waar wij allen als maatschappij een verantwoordelijkheid voor hebben. Wij staan op voor kinderen die mishandeld worden maar wij staan niet op voor kinderen die op andere wijze evenzeer intens beschadigd worden in hun kind zijn.

Deze kinderen/ouders veroordelen we en zetten we onder druk vanuit de jeugdzorg. Niet zelden komt er een OTS omdat het kind thuiszitter is. Als scholen/ jeugdzorg voldoende kennis zouden hebben van autisme/ADHD/hoogbegaafdheid/selectief mutisme, de andere hersenontwikkeling die een rol speelt bij veel van de thuiszittende kinderen of welke ondersteuningsvraag ook, dan hoeven we deze kinderen niet te veroordelen maar geven wij ze het passende onderwijs en zorg waar zij recht op hebben.

Vanuit macht/dwang gaat de oplossing niet komen. Laten wij samen zorgen dat we deze kinderen het woord geven. Zij zijn de sleutel tot de oplossing!

Hartelijke groet,

Miranda Wissink/ Marjan Goosen

*** 

Verre van mij te schaden, vult u mij aan als u van mij verschilt.

Antoine de Saint-Exupéry (1943)

 

Submit a Comment