‘Onder Toezicht’

‘Onder Toezicht’

(Door Yvonne Muijs)

Sinds  de decentralisatie wordt mij het gevoel gegeven dat ik als moeder onbekwaam zou zijn. Hulpverleners zijn met niets anders bezig. Zo lijkt het.

Voor mijn kind heb ik een aanvraag voor PGB gedaan. Dit was nodig omdat hij thuiszitter is. Het begint al bij de aanvraag. Een stapel papieren die je moet invullen. Er wordt aan je geloofwaardigheid stevig getwijfeld.  In ons gezin zorg ik voor alle paperassen. Inmiddels in de gesprekken werd dan ook duidelijk dat wij als ouders weinig te zeggen hebben. Het toegewezen sociaal team bekritiseerde alles in de aanvraag. De gemeente gaat dit echt niet betalen. De buurvrouw kan toch wel even inspringen? Een kind heeft alleen in tijden van schooltijd zorg nodig?

Zoveel domheid. Wanneer je hier wat op aanmerkt is het niet goed. Dat wordt niet gewaardeerd. In scherpe bewoordingen wordt de hulp af gekaderd. Achter onze rug om wordt de leerplichtambtenaar ingelicht en wordt een veilig thuis melding gedaan. Zonder dat wij gehoord worden, wil de leerplichtambtenaar de behandelaar op school roepen. Weg is ons initiatief (Ik kwam toch voor een aanvraag voor mijn kind.)

Onder het mom ‘Eén Gezin – Eén Plan’ heeft dan een ieder zijn zegje en er werd ook een vervolgafspraak gemaakt. Iedereen heeft zijn agenda bij zich en zachtjes roep ik. “Ik heb mijn agenda niet bij me.” De agenda wordt geprikt. Het dossier geopend. In het dossier komt dan ook even een jeugdmatch ook hier op blijkt dat je geen zeggenschap hebt. Gewapend met een advocaat ga ik toch maar voor een PGB. Het blijkt zonder niet te lukken. Allerlei afspraken komen en mijn gevoel van ‘ai ik mag moeder zijn’ herstelt zich. Mijn advocaat trekt zich terug de part timers zijn ingewisseld in een soloster waar ik om de 3 maanden mij moet verdedigen wat mijn kind aan zorg krijgt. Vragen per mail worden niet beantwoord en in mijn dossier komen, blijkt ook moeilijk te zijn. Conform moet ik mij maar aan haar regels houden tenslotte wil ik zorg.

Ik kan hier zo door draven wat begint met een simpel hulpvraag zorg voor dagbesteding voor een kind dat door het schoolsysteem geen school heeft, wordt een drama. Overal moet ik me verdedigen. In mijn geloofwaardigheid wordt ik vertrapt en ik moet maar met bewijzen of advocaten aankomen. Overal moet je achteraan en of met bezwaren aankomen of   zelfs in gebreke stellen. De rechtszaken hopen zich op.

Het zorgen voor kinderen is zo een onmogelijke opgave. Dat de gemeente je op deze manier zo onder toezicht manoeuvreert en koste wat het kost de regie wil overnemen trekt het gezin aan stukken.

Vertrouw gewoon erop dat ik het beste voor mijn kind voor heb en laat mij als moeder mijn job doen. Stop met de onzin en doe gewoon. Het gaat om een kind. Stop het wantrouwen in de ouders. Niet iedere ouder is het zelfde en wenst niet het zelfde behandeld te worden. Ouders komen vrijwillig naar de gemeente, om hulp te vragen. Doe je job. Ik doe de mijne ook. Lieve Gemeente probeer een keer tender love en care. Uit ervaring weet ik dat het helpt en werkt.

Yvonne Muijs

 

Yvonne Muijs

Moeder van 3 kinderen

Ieder kind heeft recht op onderwijs en zorg.

Submit a Comment