Wie is verantwoordelijk?

Wie is verantwoordelijk?

(door Yvonne Muijs)
Yvonne Muijs

Als ouder ben ik verantwoordelijk voor mijn kind. Het is een ontzettend sterk gevoel en ook een hele verantwoordelijkheid. Je probeert maar wat, tenslotte heb je voor ‘moeder zijn’ niet geleerd en doordat je zo veel liefde voor je kind hebt, doe je daar ook ontzettend je best voor. Dit geld natuurlijk ook voor de vaderrol. Zo heb je als moeder ook een behoorlijke verwachting, wanneer je je kind naar school brengt. Je wil dat je kind veilig is, dat je waarden in op voeden verder gegeven worden, en dat je kind zich mag ontwikkelen naar een gelukkig mens vanaf de eerste schooldag.

Meer dan 30.000 kinderen zijn thuiszitter

Deze kinderen in Nederland (inclusief vluchtelingkinderen) hebben geen veilig plek op school en mochten zich daar niet ontwikkelen. Vaak wordt deze verantwoording teruggekaatst naar ouders toe of zelfs naar het kind. Maar is het niet de ouder die zijn kind de eerste schooldag naar school brengt. Juist met de gedachten, “hier ben je veilig en hier ga je je ontwikkelen”. Vaak hoor ik uit gesprekken met ouders terug, hoe hun kind thuis komt te zitten. Vaak om het heel simpel te houden; is het niet gehoord, niet gezien en geef je niet als volwassene de veiligheid voor het kind. Ligt het dan aan de ouders. Hebben zij een verkeerde verwachting van een school waardoor het mis gaat?

Zo bieden scholen heel veel cursusjes aan: kanjertraining, rots en water weerbaarheidstraining etc. Scholen doen er alles aan om onze kinderen beter weerbaard te maken. Mijn simpele geest vraagt: Waartoe dienen al die klassikale cursussen? Gaat ons kind zich hierdoor zich veiliger voelen? Wanneer de juf uit het niets haar stem verheft of haar corrigeert op slordigheid, dat ze wat netter moet schrijven, maar door haar reuma het niet kan. Gaat dat stille kind opeens gezien worden?

Schoolverzuim hoeveel kinderen doen dit?

Zo worden nu interventies naar boven gehaald en wordt het schoolverzuim hard aangepakt. Een Leerplichtambtenaar heeft hier dan ook een nieuwe bijzondere rol gekregen… een stukje bemoeizucht, zo zeg ik heel oneerbiedig. Ik ken veel kinderen die van school verzuimen. Kinderen die psychiatrische ouders hebben en doordat het zorgsysteem ze in de steek laat en die angst hebben dat hun ouders zich wat aan doen en daarom thuisblijven, zorgen voor hun ouders dus. Kinderen die zich niet gehoord voelen door hun leerkracht en daarom een uurtje spijbelen. Kinderen die zich vervelen bij de les en zelfs ongemerkt spijbelen en nog niet eens geregistreerd zijn. Moeten wij hier het kind bestraffen(Haltstraf) dat het niet op school komt of zelfs de ouder. Is het niet de verantwoording van de behandelaar bij de psychiatrische ouder, dat er geen plek is of zelfs hoger… Het niet gehoorde kind, moet daar niet wat gebeuren in de interactie van leerkracht en kind. Mag het kind wat onder presteert niet wat meer uitdaging? Wie gaat deze simpele oplossingen oppakken? De Leerplichtambtenaar of……? Met het inzetten van dwang en drang lossen we niets op en pakken we als volwassenen niet onze verantwoording die ligt in het kijken naar simpele oplossingen.

Kwetsbaar

Het kind blijft altijd een kwetsbaar wezen in de ogen van een ouder. Voor de een wat meer dan voor de ander. Wanneer het gezondheidsmatig niet goed gaat met je kind, voel je je behoorlijk onmachtig? En dan ben je afhankelijk van hoe de zorg in je gemeente hiervoor is ingericht, waardoor het soms echt een uitputtend energie rovend drama wordt. Tenslotte wil je ouder zijn en wil je je wil verantwoording ook hierin nemen. Eigenlijk struikel je al bij een punt; goede informatievoorziening. Waar kan ik de hulp kregen die mijn kind nodig heeft? In heel veel gesprekken die ik met ouders voerde, was deze simpele vraag gewoon weg gewuifd. Men had het over opvoedcursus of het aanleren van sociale vaardigheden. Kom je dan ook nog om de aanvraag van een Persoonsgebonden Budget, om dan maar zelf zorg in te kopen. Neem dan een potje energie mee en hoop dat je een goed netwerk heb, om je met goede raad ter zijde te staant. Het is niet de gemeente die de verantwoordelijkheid neemt om te zorgen voor de passende zorg. Het is niet de gemeente die die zorg voor lange tijd op zich neemt. Wij zitten nachten bij ons kind, doordat het niet kan slapen. Wij nemen dagen vrij om ons kind te verzorgen door dat geen medisch bekwaam personeel even een sondevoeding kan vervangen. Wij troosten ons kind wanneer het vervoer het laat afweten doordat de aanvraag van gemeente niet op tijd is. Maar de gemeente neemt ook niet de verantwoordelijk die tijd goede zorg op tijd te bieden. Het is de gemeente die ouders informatie moet bieden om een goede keuze te kunnen maken, aanvragen tijdig behandelen, zo dat het kind niet de dupe wordt.

De verantwoording

Het onderwijs is verantwoordelijk om onze kinderen het onderwijs te bieden waar zij recht op hebben. Meer dan 30.000 kinderen die thuiszitten of onvoorwaardelijk onderwijs hebben dat recht en krijgen dat onderwijs toch niet. Wie mogen wij ouders hier nu voor verantwoorden?

Wij willen zorgen voor ons kind? De jeugdzorg heeft wachtlijsten of zelf komt het tot sluitingen van instanties. Specialistische hulp is zwaar of nauwelijks te krijgen. De afhankelijkheid van gemeenten om goede zorg te bieden heeft een eenrichtingsverkeer. Wie neemt hier de verantwoordelijkheid?

Wij als ouders worden geconfronteerd met onze verantwoording:

Suïcide

In 2016 zijn 121 jongeren in de leeftijd van 10-25 jaar door zelfdoding overleden (Cijfers NJI)

Uit huis plaatsingen

De vragen betroffen de cijfers van CBS over de toename van ‘jeugdhulp met verblijf’ van circa 33.000 kinderen en jongeren in 2015 naar ruim 36.000 in 2016 ( Cijfers NJI)

Ouders onder toezicht

In 2015 zijn 34.100 jeugdigen onder toezicht gesteld. Dit is inclusief voorlopige ondertoezichtstellingen. ( Cijfers NJI)

Pesten

In 2016 geeft 10 procent van de basisschoolleerlingen aan dat zij slachtoffer geweest zijn van pesten. Hiervan geeft bijna 8 procent aan maandelijks gepest te zijn en bijna 3 procent wekelijks. Binnen het voortgezet onderwijs zegt 8 procent van de leerlingen slachtoffer te zijn van pesten, waarbij bijna 3 procent maandelijks en 5 procent wekelijks is gepest.

In het basisonderwijs bij een klas van 30 kinderen worden drie kinderen wekelijk gepest.

Schoolverzuim

In 2016 hebben meer justitieverwijzingen naar Halt plaatsgevonden dan in 2015: 17.030 tegenover 16.486. Hiervan zijn meer als 3000 kinderen verwezen door Leerplicht (jaarverslag Bureau Halt)

Pas als een leerling meer keren heeft verzuimd en als een school zelf al maatregelen heeft genomen, komt een Halt-straf van toepassing.

Veilig Thuis

Jammer genoeg zijn hiervan geen landelijke cijfers te zien en geen splitsing melder school/hulpverlener/politie.

 

 

Submit a Comment