Een kindvriendelijke gedachtegang

Een kindvriendelijke gedachtegang

(door Yvonne Muijs)Yvonne Muijs

Ik werd door een leraar behoorlijk aangezet tot nadenken. Ben hem dan ook weer echt dankbaar dat mijn hersens dan weer werk mogen verrichten. Wat mijn gedachten bezighield, was de vraag: ‘is het onderwijssysteem wel zo in orde?’ Onderwijs staat nooit op zich bij zorgintensieve kinderen. Daar is meer nodig… en ik vraag mij meer af….

Namelijk, is het systeem onderwijs en zorg wel nog zo kindvriendelijk?

Gelijk vorm ik een gedachtebeeld: 36 basisleerlingen in de leeftijd van 9/10 jaar in een ruimte van 25m2. Mijn werkgever geeft mij een minimale ruimte van 2m X 2m om zo goed mogelijk te kunnen functioneren.

(http://www.euronorm.net/content/template2.php?itemID=423)

Het is alsof kinderen deze ruimte dan niet nodig hebben. We zien klaslokalen met grote groepen kinderen.

Mijn gedachtegangen maken sprongen. Zo komt het beeld Special Onderwijs naar voren.

Het schept de indruk dat ze met speciale kinderen goed kunnen omgaan. Het speciale bestaat uit het feit dat de klassen kleiner zijn, dat hier extra mankrachten zijn om diverse ondersteuning te kunnen bieden. Zoals een mentor, orthopedagoog, sociaalmaatschappelijk werker, remedial teacher of een ambulante schoolbegeleider.

Wikipedia:”Het speciaal onderwijs is in Nederland de benoeming voor onderwijs aan kinderen die vanwege leer- of gedragsproblemen, vanwege lichamelijke, zintuiglijke of verstandelijke handicaps of door gedragsstoornissen extra zorg op school nodig hebben. Tot 1985 werd het speciaal onderwijs in Nederland ‘buitengewoon lager onderwijs’ genoemd, afgekort blo. De volksmond maakte daar vaak ‘bijzonder onderwijs‘ van, maar dat is een heel ander begrip waarmee ‘niet-openbaar onderwijs‘ bedoeld werd. Onder het blo vielen vele vormen van onderwijs, bijvoorbeeld ook dat voor kermis- en schipperskinderen.”

 

Ik vraag mij dan altijd af, waar ‘speciale’ nu in te vinden is. Ik stelde deze vraag al eens en kreeg het antwoord: wij hebben een speciale klas voor autisme. Ik neem een kijkje en zie daar dus kinderen die behoorlijk externaliserend gedrag vertonen. De juf blijkt geen kennis van autisme te hebben en er heerste chaos. Echter, als hulpverlener weet ik, dat dit ongezond is voor een kind met autisme.

In een gesprek met Samenwerkverbanden kwam regelmatig ter sprake, dat ouders vaak het advies van school tegenhouden. Zo gaf een directeur als voorbeeld, dat hij ouders een school voorgesteld had en dat ze daarin niet mee wilden gaan. Ik vroeg hem of hij de ouders voor het gesprek de school had voorgesteld, zodat ze eerst daar zelf rond konden lopen en een indruk konden krijgen. Tenslotte doe je dit als ouders wanneer je een kind aanmeldt op school. Het kind moet zich hier ook prettig voelen. Vaak wordt een school in een gezamenlijk gesprek geopperd en heeft een gesprek van samenwerkverband en toekomstige school achter de rug van ouders om al plaats gevonden met diverse informatie. Wanneer een ouder komt om de school te gaan bekijken al een vooringenomen houding plaats kan vinden. Het kind wat dan meegaat, voelt dit dan en het voelt zich niet welkom.

 

https://autoriteitpersoonsgegevens.nl/nl/onderwerpen/avg-nieuwe-europese-privacywetgeving/voorbereiding-op-de-avg

Dit is laagdrempelig onvriendelijk, maar laten we verder kijken naar een kind wat uitvalt. Het zit thuis zonder plek op school. Geen kaartje van je klasgenootjes van “Hoe gaat het?”, het kind is thuis. Geen juf, meester of IB’er die langs komt en vraagt: “hoe gaat het?” Het kind moet allerlei dingen ondergaan, er is wat mis, het kind is thuis. Met mijn ouders is wat mis, maar ik hou toch van ze. Een vreemde mevrouw wil met het kind praten; gaat het wel goed met je en is je moeder wel lief voor je. Je ziet het kind iedere dag slechter worden.

Hulpverlening is er niet in de eerste weken, maanden. Onderwijs is er niet in de eerste weken, maanden, soms jaren. Veilig Thuis die is er. Leerplicht die is er. Dwang en Drang dat is er. Maar dit kind wat uitvalt, zit thuis… en nu? Stoppen in een school waar het kind verder getraumatiseerd raakt of niet passend is en hierdoor geestelijk schade ondervindt. Hulpverlening inzetten die absoluut niet helpend is. Zo wordt ambulante zorg, gespecialiseerd in verstandelijk gehandicapt kind inzetten bij een kind wat hoogbegaafd is.

Voorbeelden van aanpak op papier:

https://www.koersvo.nl/werkwijzer-voor-scholen/protocol-thuiszitters-2/

https://www.ingrado.nl/kennisdossiers/thuiszitten/thuiszitters

https://www.swvadam.nl/nieuws/nieuwsbrieven/nieuwsbrief-juli-2016/een-integrale-aanpak-van-thuiszitters

En weer switcht mijn gedachte. Nu naar kinderen die een maatwerkconstructie hebben, waar het al jaren zo goed gaat en waar opeens ontzettend gekort of veranderd wordt. Hierdoor is het kind de dupe.

Nee, ik vind het niet meer zo kindervriendelijk. Iedere dag hoor ik een ouder met een verhaal dat zijn kind uitgevallen is van school. Steeds meer hoor ik dat waarvan een kind dat langdurig thuis komt te zitten, de ouders gesommeerd worden door Leerplicht en als dit niet kan door Veilig Thuis.

De zorgvraag is dan ook vaak onderwijs van een SAVE of en Veilig thuis gebeuren. Of SAVE en Veilig thuis even voor zorgen bv dat onderwijs er komt voor het kind waar dan al een jurist mee bezig is. Het kind hier centraal zetten, is dan ook behoorlijk moeilijk. Waar is dat lieve kaartje dan van mijn klasgenootjes? Laten we dan even de weg naar zorg nog meenemen in mijn gedachten. Het missen van specialistische zorg, de stijging van het aantal kinderen wat het leven niet meer ziet zitten en waar geen opvang voor is. Het verslechteren van psychische ziektebeelden doordat er geen psychiatrische opvang meer is.

Hoe vriendelijk zijn we nu echt voor onze kinderen?

Yvonne Muijs betrokken moeder

Submit a Comment