Vragen aan B&W Almere Thuiszitters

Vragen aan B&W Almere Thuiszitters

Nu dat mijn dochter na jaren slecht onderwijs en thuiszitten, werd uitgeschreven op basis van leugens vond ik het tijd dat gemeente Almere inzicht geeft in de visie op de slechte (nu verstopte) resultaten van Passend Onderwijs. Vandaag leverde ik mijn brief met vragen af bij het stadhuis. Janine Scherpenberg link naar de brief aan B&W...
Een kindvriendelijke gedachtegang

Een kindvriendelijke gedachtegang

(door Yvonne Muijs) Ik werd door een leraar behoorlijk aangezet tot nadenken. Ben hem dan ook weer echt dankbaar dat mijn hersens dan weer werk mogen verrichten. Wat mijn gedachten bezighield, was de vraag: ‘is het onderwijssysteem wel zo in orde?’ Onderwijs staat nooit op zich bij zorgintensieve kinderen. Daar is meer nodig… en ik vraag mij meer af…. Namelijk, is het systeem onderwijs en zorg wel nog zo kindvriendelijk? Gelijk vorm ik een gedachtebeeld: 36 basisleerlingen in de leeftijd van 9/10 jaar in een ruimte van 25m2. Mijn werkgever geeft mij een minimale ruimte van 2m X 2m om zo goed mogelijk te kunnen functioneren. (http://www.euronorm.net/content/template2.php?itemID=423) Het is alsof kinderen deze ruimte dan niet nodig hebben. We zien klaslokalen met grote groepen kinderen. Mijn gedachtegangen maken sprongen. Zo komt het beeld Special Onderwijs naar voren. Het schept de indruk dat ze met speciale kinderen goed kunnen omgaan. Het speciale bestaat uit het feit dat de klassen kleiner zijn, dat hier extra mankrachten zijn om diverse ondersteuning te kunnen bieden. Zoals een mentor, orthopedagoog, sociaalmaatschappelijk werker, remedial teacher of een ambulante schoolbegeleider. Wikipedia:”Het speciaal onderwijs is in Nederland de benoeming voor onderwijs aan kinderen die vanwege leer- of gedragsproblemen, vanwege lichamelijke, zintuiglijke of verstandelijke handicaps of door gedragsstoornissen extra zorg op school nodig hebben. Tot 1985 werd het speciaal onderwijs in Nederland ‘buitengewoon lager onderwijs’ genoemd, afgekort blo. De volksmond maakte daar vaak ‘bijzonder onderwijs‘ van, maar dat is een heel ander begrip waarmee ‘niet-openbaar onderwijs‘ bedoeld werd. Onder het blo vielen vele vormen van onderwijs, bijvoorbeeld ook dat voor kermis- en schipperskinderen.”   Ik vraag mij dan altijd...
Wie is verantwoordelijk?

Wie is verantwoordelijk?

(door Yvonne Muijs) Als ouder ben ik verantwoordelijk voor mijn kind. Het is een ontzettend sterk gevoel en ook een hele verantwoordelijkheid. Je probeert maar wat, tenslotte heb je voor ‘moeder zijn’ niet geleerd en doordat je zo veel liefde voor je kind hebt, doe je daar ook ontzettend je best voor. Dit geld natuurlijk ook voor de vaderrol. Zo heb je als moeder ook een behoorlijke verwachting, wanneer je je kind naar school brengt. Je wil dat je kind veilig is, dat je waarden in op voeden verder gegeven worden, en dat je kind zich mag ontwikkelen naar een gelukkig mens vanaf de eerste schooldag. Meer dan 30.000 kinderen zijn thuiszitter Deze kinderen in Nederland (inclusief vluchtelingkinderen) hebben geen veilig plek op school en mochten zich daar niet ontwikkelen. Vaak wordt deze verantwoording teruggekaatst naar ouders toe of zelfs naar het kind. Maar is het niet de ouder die zijn kind de eerste schooldag naar school brengt. Juist met de gedachten, “hier ben je veilig en hier ga je je ontwikkelen”. Vaak hoor ik uit gesprekken met ouders terug, hoe hun kind thuis komt te zitten. Vaak om het heel simpel te houden; is het niet gehoord, niet gezien en geef je niet als volwassene de veiligheid voor het kind. Ligt het dan aan de ouders. Hebben zij een verkeerde verwachting van een school waardoor het mis gaat? Zo bieden scholen heel veel cursusjes aan: kanjertraining, rots en water weerbaarheidstraining etc. Scholen doen er alles aan om onze kinderen beter weerbaard te maken. Mijn simpele geest vraagt: Waartoe dienen al die klassikale cursussen? Gaat ons kind zich hierdoor...
‘Onder Toezicht’

‘Onder Toezicht’

(Door Yvonne Muijs) Sinds  de decentralisatie wordt mij het gevoel gegeven dat ik als moeder onbekwaam zou zijn. Hulpverleners zijn met niets anders bezig. Zo lijkt het. Voor mijn kind heb ik een aanvraag voor PGB gedaan. Dit was nodig omdat hij thuiszitter is. Het begint al bij de aanvraag. Een stapel papieren die je moet invullen. Er wordt aan je geloofwaardigheid stevig getwijfeld.  In ons gezin zorg ik voor alle paperassen. Inmiddels in de gesprekken werd dan ook duidelijk dat wij als ouders weinig te zeggen hebben. Het toegewezen sociaal team bekritiseerde alles in de aanvraag. De gemeente gaat dit echt niet betalen. De buurvrouw kan toch wel even inspringen? Een kind heeft alleen in tijden van schooltijd zorg nodig? Zoveel domheid. Wanneer je hier wat op aanmerkt is het niet goed. Dat wordt niet gewaardeerd. In scherpe bewoordingen wordt de hulp af gekaderd. Achter onze rug om wordt de leerplichtambtenaar ingelicht en wordt een veilig thuis melding gedaan. Zonder dat wij gehoord worden, wil de leerplichtambtenaar de behandelaar op school roepen. Weg is ons initiatief (Ik kwam toch voor een aanvraag voor mijn kind.) Onder het mom ‘Eén Gezin – Eén Plan’ heeft dan een ieder zijn zegje en er werd ook een vervolgafspraak gemaakt. Iedereen heeft zijn agenda bij zich en zachtjes roep ik. “Ik heb mijn agenda niet bij me.” De agenda wordt geprikt. Het dossier geopend. In het dossier komt dan ook even een jeugdmatch ook hier op blijkt dat je geen zeggenschap hebt. Gewapend met een advocaat ga ik toch maar voor een PGB. Het blijkt zonder niet te lukken. Allerlei afspraken komen...
De vicieuze cirkel van Lansbreker

De vicieuze cirkel van Lansbreker

(door Yvonne Muijs) Ik las de brief van Miranda Wissink op de site van Ouderkracht voor ’t Kind. Ook ik voelde een diep teleurstelling toen tijdens de Lansbrekers bootcamp met trots het MAS werd gepresenteerd door Carry Roozemond. Het verbaast mij hoe hier aan de natuur voor bij gegaan wordt. Een jong dier rent weg of toont gedrag wanneer het zich niet veilig voelt. Dit is een oerinstinct. Ook de mens beschikt over dat instinct. Kinderen die van school verzuimen gaan volgens MAS allerlei procedures langs (de lange wachtlijsten in de jeugdzorg worden hier helemaal vergeten. In mijn regio drie tot zes maanden voor de eerste intake).  Weglopen van school/gedrag of het verzuim heeft altijd en reden. Vaak is de reden bij een kind ‘zich niet veilig voelen’. Dit gevoel van onveiligheid op school heeft echter niet altijd met de opvoeding te maken, was het maar zo makkelijk. Ik kan diverse foto’s laten zien van blauwe plekken bij kinderen die zij bij de leerkrachten op liepen. Het pesten op scholen is helaas ook nog steeds van alle dag met dusdanige gevolgen. (De dood ! Bekijk aub de actuele suïcidecijfers) Ik snap heel goed, dat het veel makkelijker is de MAS te handhaven. Wie is bereid scholen aan te wijzen als het daar verkeerd gaat als het daar soms niet functioneert of als het kind in de school zelf niet begrepen wordt. Ouders zijn veel makkelijker strafrechtelijk te vervolgen dan grote schoolbesturen. Daarnaast ben ik dan ook een heel praktisch iemand en op zoek wie met mij dan uiteindelijk de lansen gaat breken. Ik had dan ook mij helemaal verheugd...