De Ganzenmars van de Gemeente

De Ganzenmars van de Gemeente

(door Yvonne Muijs) Zoals bij veel andere zorgouders staan ook bij mij de haren weer overeind van het nadenken over hoe ik mijn Persoongebonden Budget dit jaar bij de Gemeente ga aanvragen. Intensief denkwerk en slapeloze nachten. Mijn doel: hoe ga ik deze aanvraag zo beter doen,dat de Gemeente de vraag beter begrijpt en ik de indicatie die ik voor mijn kind behoef, ook krijg. Tenslotte is mijn PGB (Pesoonsgebonden Budget) voor dit jaar ook nog niet afgehandeld. Ik wacht namelijk nog op de afhandeling van mijn bezwaar en, ook zoals zo velen,maak ik daarvoor gebruik van een lieve advocaat. Het laatste jaar werd mij dan ook aangeraden om de aanvraag al in september te gaan schrijven, zodat hij door het Sociale team (wijkteam) snel afgehandeld kan worden. De huidige indicatie loopt af in december. Hier beginnen wij dan maar met de terminologie ‘ganzenmars’. Zonder dat ik oneerbiedig wil klinken, ik vind ganzen mooie, intelligente en elegante dieren, maak ik hier een metamorfose. Ik deed mijn aanvraag. Wat volgde was ontzettend veel ‘gegak’ en na drie maanden lag er nog steeds geen Indicatie van het Sociaal Team. De volgende gans werd bij geroepen en het gegak begon weer zonder dat dat resultaten opleverde. Hup… naar de volgende gans. Om het gegak dan maar een halt toe te roepen, heb ik hulp in mijn netwerk erbij geroepen. Het succes: een Indicatie. Nou dacht een gans slim te zijn en toch een heel andere indicatie uit te schrijven. Daar was ik niet heel blij mee natuurlijk…Tenslotte heb ik niet voor niets een op mijn kinds specifieke behoefte een plan opgesteld om goede...
iHUB-verslag van een ervaren moeder

iHUB-verslag van een ervaren moeder

(door Yvonne Muijs) Nadat wij in Utrecht, maandag 13 juni, op de TOP voor thuiszitter waren zijn wij doorgegaan naar de iHUB in Amsterdam. Meer dan tweehonderd mensen luisterden naar ervaringen van jongeren en gingen aan de slag met drie maatschappelijke thema´s: – zorgmijders en multi-probleem gezinnen; – thuiszitters en – behandelen zonder tralies. Het was een gemêleerd gezelschap; er waren kinderen, jongeren en ouders, wethouders, wetenschappers, beleidsmakers en  zorg- en onderwijsprofessionals. Iedereen dacht mee vanuit zijn of haar ervaring of expertise.Ook hieruit bleek dat ouders goed waren voorbereid om vragen te stellen en hun verhaal te vertellen jegens de aanwezige professionals. Vooraf was ik onwijs onder de indruk van de verhalen van alle sprekers en geschrokken welke slechte ervaringen zij hebben gehad met de jeugdzorg wat betreft zorg en onderwijs. Bijvoorbeeld de statistiek van suïcide tussen de jeugdigen tussen de 4-15 jaar, het niet gehoord worden op gesloten afdeling, waarin je juist hoopt dat je kind een warm, betrokken en  een helpend iemand om zich heen heeft. En dat je hoopt dat de zorgmijder, die niet gezien is door school of andere instanties, wordt opgemerkt door een vakkundig iemand. Ik was verbaasd dat die gene werd gezien als zorgmijder. Juist wij als onderdeel van de maatschappij hadden moeten zien dat hij het zwaar had en hem ons excuses moeten bieden voor de gebreken waarin wij zijn gebleven. Linda die over haar thuisproblematiek sprak, en hoe instanties hiermee zijn omgegaan, moest vast een uitdaging voor haar zijn geweest. En wat zijn wij trots op haar dat zij zo op de voorgrond durfde te treden en zich zo kwetsbaar opstelde!...
Thuiszitter(s)Top(pen) met hozen

Thuiszitter(s)Top(pen) met hozen

(door Juliëtte Mutsaers) Verschillende collega thuiszitouders zeggen wel eens tegen mij dat ik goed kan benoemen waar de knelpunten in het onderwijs met betrekking tot thuiszitters zitten. Dat weet ik niet zo zeker. En of ik een goede schrijver ben dat betwijfel ik ook. In de laatste tien jaar heb ik wel een groei doorgemaakt in het schrijven van pleitnotities, bezwaren, argumentaties voor alles wat nodig is om het juiste onderwijs en de juiste zorg te verkrijgen voor mijn zoon. Maar ja, dat is wel wat anders dan een blog of een terugblik schrijven op de ThuiszittersTop waar ik maandag 13 juni 2016 als ervaringsdeskundige ouder op het gebied van zorg en onderwijs mijn steentje bij mocht dragen. Ik voelde mij vereerd en tegelijk schaam ik me tegenover de ouders die niet gevraagd zijn om deel te nemen. Want waarom kregen zij geen kans om hun kennis en ervaringen te delen? Er waren ongeveer 112 personen uitgenodigd. Medewerkers van het Ministerie van Onderwijs Cultuur en Wetenschap, Ministerie van Volksgezondheid Welzijn en sport, Ministerie van Veiligheid en Justitie en mensen uit het veld (bestuurders van samenwerkingsverbanden, docenten, wethouders, directeuren, mensen van Gedragswerk, VO-raad, PO-raad, VNG  en anderen betrokken bij het onderwijs). Allemaal gepassioneerde mensen die bruggen willen slaan. Hiervan waren een kleine 10 ouders die ervaringsdeskundig waren op het gebied van zorg en onderwijs. Dat toch ook enkele ouders deze keer uitgenodigd waren vind ik een hele mooie ontwikkeling en daar spreek ik mijn waardering voor uit. Deze in mijn beleving kleine groep ouders voelde voor mij nog wel als een ondervertegenwoordiging. Dit doet me denken aan de vele overlegmomenten...