Wetvoorstel: Mbo-scholen moeten meer samenwerken door vergrijzing

Het moet straks voor mbo-scholen gemakkelijker worden om gezamenlijk opleidingen aan te bieden. Als gevolg van de vergrijzing loopt het aantal leerlingen terug, waardoor sommige opleidingen in hun voortbestaan worden bedreigd. Men schat het aantal mbo’ers in 2030 13% lager dan nu. Daarom ligt er een wetsvoorstel zodat mbo-instellingen beter samen kunnen werken. Dit is nu lastig omdat wettelijk slechts één onderwijsinstelling verantwoordelijk kan worden gehouden voor de studenten en voor het aangeboden onderwijs. Wordt het wetsvoorstel aangenomen dan hebben de mbo-scholen straks een gedeelde en duidelijke verantwoordelijkheid. Bijkomend voordeel is dat MBO – instellingen zo worden gestimuleerd om samen te werken in plaats van elkaar te beconcurreren om het aantal studenten.Dat zou voor mbo studenten in de toekomst gunstig kunnen uitpakken. Lees meer:...
iHUB-verslag van een ervaren moeder

iHUB-verslag van een ervaren moeder

(door Yvonne Muijs) Nadat wij in Utrecht, maandag 13 juni, op de TOP voor thuiszitter waren zijn wij doorgegaan naar de iHUB in Amsterdam. Meer dan tweehonderd mensen luisterden naar ervaringen van jongeren en gingen aan de slag met drie maatschappelijke thema´s: – zorgmijders en multi-probleem gezinnen; – thuiszitters en – behandelen zonder tralies. Het was een gemêleerd gezelschap; er waren kinderen, jongeren en ouders, wethouders, wetenschappers, beleidsmakers en  zorg- en onderwijsprofessionals. Iedereen dacht mee vanuit zijn of haar ervaring of expertise.Ook hieruit bleek dat ouders goed waren voorbereid om vragen te stellen en hun verhaal te vertellen jegens de aanwezige professionals. Vooraf was ik onwijs onder de indruk van de verhalen van alle sprekers en geschrokken welke slechte ervaringen zij hebben gehad met de jeugdzorg wat betreft zorg en onderwijs. Bijvoorbeeld de statistiek van suïcide tussen de jeugdigen tussen de 4-15 jaar, het niet gehoord worden op gesloten afdeling, waarin je juist hoopt dat je kind een warm, betrokken en  een helpend iemand om zich heen heeft. En dat je hoopt dat de zorgmijder, die niet gezien is door school of andere instanties, wordt opgemerkt door een vakkundig iemand. Ik was verbaasd dat die gene werd gezien als zorgmijder. Juist wij als onderdeel van de maatschappij hadden moeten zien dat hij het zwaar had en hem ons excuses moeten bieden voor de gebreken waarin wij zijn gebleven. Linda die over haar thuisproblematiek sprak, en hoe instanties hiermee zijn omgegaan, moest vast een uitdaging voor haar zijn geweest. En wat zijn wij trots op haar dat zij zo op de voorgrond durfde te treden en zich zo kwetsbaar opstelde!...
Thuiszitter(s)Top(pen) met hozen

Thuiszitter(s)Top(pen) met hozen

(door Juliëtte Mutsaers) Verschillende collega thuiszitouders zeggen wel eens tegen mij dat ik goed kan benoemen waar de knelpunten in het onderwijs met betrekking tot thuiszitters zitten. Dat weet ik niet zo zeker. En of ik een goede schrijver ben dat betwijfel ik ook. In de laatste tien jaar heb ik wel een groei doorgemaakt in het schrijven van pleitnotities, bezwaren, argumentaties voor alles wat nodig is om het juiste onderwijs en de juiste zorg te verkrijgen voor mijn zoon. Maar ja, dat is wel wat anders dan een blog of een terugblik schrijven op de ThuiszittersTop waar ik maandag 13 juni 2016 als ervaringsdeskundige ouder op het gebied van zorg en onderwijs mijn steentje bij mocht dragen. Ik voelde mij vereerd en tegelijk schaam ik me tegenover de ouders die niet gevraagd zijn om deel te nemen. Want waarom kregen zij geen kans om hun kennis en ervaringen te delen? Er waren ongeveer 112 personen uitgenodigd. Medewerkers van het Ministerie van Onderwijs Cultuur en Wetenschap, Ministerie van Volksgezondheid Welzijn en sport, Ministerie van Veiligheid en Justitie en mensen uit het veld (bestuurders van samenwerkingsverbanden, docenten, wethouders, directeuren, mensen van Gedragswerk, VO-raad, PO-raad, VNG  en anderen betrokken bij het onderwijs). Allemaal gepassioneerde mensen die bruggen willen slaan. Hiervan waren een kleine 10 ouders die ervaringsdeskundig waren op het gebied van zorg en onderwijs. Dat toch ook enkele ouders deze keer uitgenodigd waren vind ik een hele mooie ontwikkeling en daar spreek ik mijn waardering voor uit. Deze in mijn beleving kleine groep ouders voelde voor mij nog wel als een ondervertegenwoordiging. Dit doet me denken aan de vele overlegmomenten...