Welkom bij Ouderkracht voor 't kind

Ouderorganisatie voor en door alle ouders van schoolgaande kinderen, jongeren en studenten

Actuele blogs, nieuws en berichten ….

iHUB-verslag van een ervaren moeder

(door Yvonne Muijs) Nadat wij in Utrecht, maandag 13 juni, op de TOP voor thuiszitter waren zijn wij doorgegaan naar de iHUB in Amsterdam. Meer dan tweehonderd mensen luisterden naar ervaringen van jongeren en gingen aan de slag met drie maatschappelijke thema´s: – zorgmijders en multi-probleem gezinnen; – thuiszitters en – behandelen zonder tralies. Het was een gemêleerd gezelschap; er waren kinderen, jongeren en ouders, wethouders, wetenschappers, beleidsmakers en  zorg- en onderwijsprofessionals. Iedereen dacht mee vanuit zijn of haar ervaring of expertise.Ook hieruit bleek dat ouders goed waren voorbereid om vragen te stellen en hun verhaal te vertellen jegens de aanwezige professionals. Vooraf was ik onwijs onder de indruk van de verhalen van alle sprekers en geschrokken welke slechte ervaringen zij hebben gehad met de jeugdzorg wat betreft zorg en onderwijs. Bijvoorbeeld de statistiek van suïcide tussen de jeugdigen tussen de 4-15 jaar, het niet gehoord worden op gesloten afdeling, waarin je juist hoopt dat je kind een warm, betrokken en  een helpend iemand om zich heen heeft. En dat je hoopt dat de zorgmijder, die niet gezien is door school of andere instanties, wordt opgemerkt door een vakkundig iemand. Ik was verbaasd dat die gene werd gezien als zorgmijder. Juist wij als onderdeel van de maatschappij hadden moeten zien dat hij het zwaar had en hem ons excuses moeten bieden voor de gebreken waarin wij zijn gebleven. Linda die over haar thuisproblematiek sprak, en hoe instanties hiermee zijn omgegaan, moest vast een uitdaging voor haar zijn geweest. En wat zijn wij trots op haar dat zij zo op de voorgrond durfde te treden en zich zo kwetsbaar opstelde!...

Thuiszitter(s)Top(pen) met hozen

(door Juliëtte Mutsaers) Verschillende collega thuiszitouders zeggen wel eens tegen mij dat ik goed kan benoemen waar de knelpunten in het onderwijs met betrekking tot thuiszitters zitten. Dat weet ik niet zo zeker. En of ik een goede schrijver ben dat betwijfel ik ook. In de laatste tien jaar heb ik wel een groei doorgemaakt in het schrijven van pleitnotities, bezwaren, argumentaties voor alles wat nodig is om het juiste onderwijs en de juiste zorg te verkrijgen voor mijn zoon. Maar ja, dat is wel wat anders dan een blog of een terugblik schrijven op de ThuiszittersTop waar ik maandag 13 juni 2016 als ervaringsdeskundige ouder op het gebied van zorg en onderwijs mijn steentje bij mocht dragen. Ik voelde mij vereerd en tegelijk schaam ik me tegenover de ouders die niet gevraagd zijn om deel te nemen. Want waarom kregen zij geen kans om hun kennis en ervaringen te delen? Er waren ongeveer 112 personen uitgenodigd. Medewerkers van het Ministerie van Onderwijs Cultuur en Wetenschap, Ministerie van Volksgezondheid Welzijn en sport, Ministerie van Veiligheid en Justitie en mensen uit het veld (bestuurders van samenwerkingsverbanden, docenten, wethouders, directeuren, mensen van Gedragswerk, VO-raad, PO-raad, VNG  en anderen betrokken bij het onderwijs). Allemaal gepassioneerde mensen die bruggen willen slaan. Hiervan waren een kleine 10 ouders die ervaringsdeskundig waren op het gebied van zorg en onderwijs. Dat toch ook enkele ouders deze keer uitgenodigd waren vind ik een hele mooie ontwikkeling en daar spreek ik mijn waardering voor uit. Deze in mijn beleving kleine groep ouders voelde voor mij nog wel als een ondervertegenwoordiging. Dit doet me denken aan de vele overlegmomenten...

Thuiszitten op school en het ‘pact’

(geschreven door Janine Scherpenberg, moeder van een thuiszitter) Ik merk in de tijd toch wel kleine stappen vooruitgang. Alleen het idee al dat ik als moeder mocht komen meepraten over de insteek voor het streven naar een goede aanpak om het aantal ‘thuiszitters’ terug te dringen op 13 juni jl. bij de thuiszitterstop. Ik zet het woord ‘thuiszitters’ tussen aanhalingstekens, omdat ik merk dat over de definitie daarvan al geen eenduidigheid is. Een eerste stap zou ik zo zeggen. Ik zie het zo, dat een kind wat niet het onderwijs ontvangt zoals alle kinderen dat horen te ontvangen, een thuiszitter is. En dan is het natuurlijk best vreemd als ik zeg dat mijn eigen kind terwijl zij nog netjes naar school ging, al thuiszitter was. Zij was op school, maar het onderwijs was niet voor haar. Ze zat er min of meer voor spek en bonen. Op haar 13e liet onderzoek zien dat ze wel altijd het rekenboek voor zich had gekregen, maar dat haar niveau nog op groep 4 zat. Een flink minderwaardigheidscomplex is het enige wat was gegroeid. Voor spelling net zo. Wat heeft ze daar gedaan? Ze heeft ‘thuis gezeten’ op school. Ook op het vlak van sociale ontwikkeling kwam zij ernstig tekort. Had ze in groep twee nog een heleboel vriendinnen, op haar 11e was ze een eenzaam meisje tussen al die kinderen. Toen zij in het SO onderwijs terecht kwam was er niets meer over van wat zich ‘onderwijs’ mag noemen. De ontwikkeling blijft dan zo onnatuurlijk achterwege dat een kind zelfs niet meer wil leven. In mijn boek ‘Thuis is Daphne Daphne’ heb...

Hoe wordt je kind uiteindelijk een thuiszitter

(een moeder van een thuiszitter vertelt) Het autisme/adhd van X is ook ons autisme/adhd geworden. Wij zijn zijn kompas en tolk naar de wereld. Wij luisteren met zijn oren en kijken door zijn ogen, maken steeds de vertaling naar hoe prikkels bij hem binnenkomen, hoe hij de wereld waarneemt en ervaart, wat hij wel en niet snapt. Wij ontcijferen steeds zijn reacties en gedrag. Door overprikkeling van de zintuigen, vertoont hij soms eigenaardig, ongewoon, ongewenst gedrag dat nooit op zichzelf staat of beoordeeld kan worden. Het is een nauwgezet kijken en zoeken naar de reden ervan om te snappen wat hij doet dat hij doet. Niets is vanzelfsprekend, niets wordt vanzelf door hem geleerd of wordt door hem verkeerd geïnterpreteerd. Door zijn disharmonisch ontwikkelingsprofiel zijn er verschillen tussen de mentale, motorische, spraak-taal en spelontwikkelingen, welke zich ontwikkelen op een ander tempo dan dat wij normaal noemen. Afstemmen en aansluiten is steeds heel goed kijken, luisteren en voelen waar hij zit en waar hij aan toe is. En dus ook vele malen herhalen en geduld opbrengen. Vandaar dat wij sedert zijn diagnose professionals om ons heen verzamelen, die ons hierbij kunnen helpen. Doordat wij altijd alert zijn op wat er gebeurt en hoe hij erop reageert, staan onze zintuigen steeds op scherp. Daarnaast ben ook ik, als moeder, éénzijdig, subjectief, want het is mijn kind, waardoor ik emotioneel ben, daar ik zeer nauw betrokken ben met mijn zoon. Dit is mijn plicht ook wanneer ik zorgen heb om mijn zoon, om gehoor te vinden bij instanties die mij  mogelijk kunnen helpen. X doet elke dag reuze zijn best. Hij loopt...

De onvoorwaardelijke liefde voor een kind

(Door Yvonne Muijs) Al geruime tijd zet ik me in voor de kwetsbare kinderen. Inmiddels doe ik dit niet alleen meer in mijn regio. Behalve deze activiteit ben ik als moeder zeer begaan met de problematiek van de thuiszitters. Deze problematiek haalt hoge kijkcijfers. Mijn vraag is: ,,Wat is nu echt het probleem?’’ Ik ben moeder van drie geweldige kinderen en natuurlijk heeft ieder kind wel eens een probleem. Maar toch maak ik geen onderscheid. Wanneer mijn kind namelijk met levensgevaar in ziekenhuis ligt en de andere naar geen enkel school meer mag en dus een thuiszitter is, laat ik net zo veel tranen. Ik werk ook nog als verpleegkundige.Vaak heb ik meegemaakt, wanneer een kind plotseling door een ernstige ziekte uitvalt op school, dat van alles in heel korte tijd aangeboden werd. Hier werkt de LPA het SWV en het algemeen ziekenhuis goed en intensief samen om stressfactoren te voorkomen en het onderwijs van het kind op een normale wijze te laten verlopen. Ook herken ik deze aanpak wanneer een kind thuis komt te zitten met een ernstige ziekte zoals kanker. Het kind blijft dan thuis vanwege de chemotherapie. Problematisch wordt het opeens wanneer een kind uitvalt doordat er andere dingen gaan spelen. Mijn vraag is dan: waarom dit onderscheid? Houdt de overheid niet van alle kinderen? Iets wat al bestaat zoals maatwerk bij ernstige zieke somatische kinderen, blijk er dan niet te zijn voor de anderen. Waarom niet? Voor deze kinderen wordt bijvoorbeeld in Rotterdam ‘Taskforce’ opgericht om juist deze problematiek aan te pakken. Ik bedoel maar, de oplossing voor het probleem is er toch al of...

Het woord van het kind gaat via de ouders!

(door Janine Scherpenberg, moeder van een thuiszitter in Almere) Op donderdag 26 mei ben ik als moeder naar de presentatie van het verslag over het onderzoek naar de betekenis van het recht op onderwijs, thuiszitters en Roma kinderen. Ik wilde graag weten wat daar uit kwam natuurlijk. Eindelijk een onderzoek naar het recht op onderwijs. Het onderzoek wordt leesbaar en duidelijk beschreven in een mooi opgemaakt boekje. Dank aan Marieke Hopman voor het onder de aandacht brengen van thuiszitters in Nederland. Tijdens de presentatie merkte ik dat ik me regelmatig getriggerd voelde. De problematiek van thuiszitters is nogal divers en vaak per geval op zich al complex te noemen. Ik hoor van veel ouders de verhalen. Geen enkel verhaal is hetzelfde en geen enkel verhaal is te beantwoorden met één oplossing. Ook de kinderen staan er heel divers in. Het lijkt in mijn ogen wat simplistisch om alle situaties in één onderzoek op te nemen om zo tot één beeld en conclusie te komen. 51 mensen zijn geïnterviewd. Daaronder kinderen en volwassenen met soms dubbele rollen. Hoeveel kinderen tussen 4 en 25 zijn geïnterviewd is me niet heel duidelijk. Door de verschillende rollen kan een respondent dubbel worden geteld. Ik denk dan even aan mijn eigen dochter (thuiszitter): zij zou kunnen spreken vanuit regulier onderwijs, speciaal onderwijs, geen onderwijs en, psychische beperking en thuisonderwijs (afstandsonderwijs in ons geval) en thuiszitters…. denk ik. Als ik dan haar overspannen toestand van het begin meetel ook de fysieke beperking. Mijn dochter wilde niet een gesprek. Of kon niet meewerken. Zij spreekt niet en blokkeert bij vreemden. Bovendien is het onderwerp ‘school’ al...

Nieuwsbrief

Meest recente reacties

De stem van de ouders moet worden vertegenwoordigd door de ouders zelf

Ouderkracht voor 't Kind brengt ouders bij elkaar en versterkt ouderinitiatieven om hen een duidelijke rol te geven in het krachtenveld van checks-and-balances, met als (moreel) kompas de universele rechten van het kind

w

Gesprekspartner

We zijn lokaal, regionaal en landelijk gesprekspartner voor onderwijs en zorgsector, en overheid. Zo werken ouders samen aan een betere kwaliteit

Kennisnetwerk

We maken het mogelijk om elkaar te vinden voor het delen van kennis en het effectueren van medezeggenschap

p

Informatie- en adviespunt

Er komt een informatie- en adviespunt, in regio’s en grote steden, waarbij ervaren ouders hun kennis doorgeven aan andere ouders, daarbij ondersteunt door (o.a. juridische) experts

z

Ouderinitiatieven

We gaan ouderinitiatieven versterken zodat ze een duidelijke rol kunnen hebben binnen het krachtenveld van checks-and-balances

Agenda

Alle activiteiten worden aangekondigd op de site en vermeld in de agenda.

Komende activiteiten

There are no upcoming events.

Doe mee!

Er wordt achter de schermen hard gewerkt aan het neerzetten van de organisatie en het inrichten van een regionaal netwerk. Vele handen maken licht werkt. Doet u mee in het belang van onze kinderen? Wordt dan lid.

Lid worden

Steun de coöperatie Ouderkracht voor ’t Kind

Contactformulier

Ouders/organisaties die graag inbreng hebben in het proces van de oprichting kunnen contact opnemen via het contactformulier.

Vragenformulier

Ouders en hun organisaties geven uitvoering aan de motie Mohandis/Lucas. Vul het vragenformulier in, email het naar info@ouderkrachtvoortkind.nl of stuur via de post naar Postbus 114,1900 AC, Castricum